Η συνάντηση μιας γυναίκας με τον εαυτό της είναι παιχνίδι με σοβαρούς κινδύνους. Ένας θείος χορός. Όταν συναντιόμαστε, είμαστε δύο θεικές ενέργειες, δύο συγκρουόμενα σύμπαντα. Αν η συνάντηση δεν ενέχει τον απαιτούμενο σεβασμό, το ένα σύμπαν καταστρέφει το άλλο..."
Σήμερα κάθησα και σκέφτικα το παρελθόν, το παρών και το μέλλον μου και κατέληξα στο συμπέρασμα πως και στα τρία ήμουν, είμαι και θα είμαι παρούσα. Κάποτε σωματικά και ψυχικά, άλλοτε μόνο σωματικά κι άλλοτε μόνο ψυχικά. Για το παρελθόν δεν θα μιλήσω γιατί δεν βρίσκω κάποιο λόγο να μιλήσω. Θα μιλήσω όμως για το παρών και για το μέλλον.
Το παρών
...Όλα καλα κι'όλα ωραία. Ζω τον δικό μου πόθο καθημερινά. Όπως κάθε άνθρωπος έτσι και'γώ ζω το δικό μου κομμάτι του θυσαυρού μου. Παρόλο που είναι ένα συναίσθημα που μπορεί εύκολα να απομακρύνει κάποιο από κοντά μου, εμένα μου φέρνει κοντά αυτόν που είναι σημαντικός. Μου φέρνει κοντά μου εσένα. Αυτό που νιώθω το διάλεξε η ψυχή μου και είναι τόσο έντονο που μπορώ εύκολα να το μεταδώσω σε όλα και σε όλους γύρω μου.
Νιώθω πως το παρών μου είναι ένα όμορφο κι ευτυχισμένο τέλος για όλες τις δύσκολες στιγμές που πέρασα στη ζωή μου. Ένα τέλος όπου καταλήγω στην ιστορία ενός άντρα ερωτευμένου μαζί μου, ενός άντρα που θα είναι πάντα δικός μου αφού κατάφερα και μπήκα μέσα στη ψυχή του. Η ψυχή του είναι μια άβυσσος. Μια άβυσσος με τόσα πολλά πράγματα που για εκείνον δεν βγάζουν νόημα. Λένε ότι μερικές φορές εκείνο που δεν μας βγάζει νόημα είναι το πιο λογικό απ'όλα. Είναι οξύμορο. Το παράλογο μαζί σου είναι λογικό...και αυτό εμένα μου φαίνεται απόλυτα λογικό.
Νομίζω ερωτευόμαστε πάντα τη στιγμή που βλέπουμε τον άνθρωπο των ονείρων μας για πρώτη φορά (....θυμάσαι;). Παρόλο που η λογική, μας λέει ότι κάνουμε λάθος, εμείς συνεχίζουμε να αντιπαλεύουμε το ένστικτο μας (...γιατί φοβάσαι να το παραδεχτείς;)
Στο παρών μου σ'αγαπάω πολύ. Όσο δεν αγάπησα ποτέ άλλο άντρα και θέλω αυτό το όνειρο να γίνει πραγματικότητα...θέλω να γίνεις δικός μου και μαζί με σένα κι η ζωή σου. Εσύ με έκανες και ακόμα με κάνεις να νιώθω και πάλι πως ανήκω σ'αυτόν τον κόσμο.
Όταν είμαστε οι δυο μας στην αγκαλιά σου εγώ...όλα μου τα πνεύματα αποτινάζονται. Στο πέταγμά τους όμως σκοντάβουν σε ένα τοίχο...τον απαίσιο και άδικο τοίχο του χρόνου, που περνάει αργά για τον ένα και γρήγορα για τον άλλο...μια σειρά από αριθμούς και χρόνια που μας κρατάνε σε απόσταση. Θα τη λύσω τη μαθηματική εξίσωση όμως. Θα τη λύσω για να σε φέρω κοντά μου...στο δικό μου παρών και στο δικό μου μέλλον...
Το μέλλον
Εγώ..Εσύ...Εσύ...Εγώ...ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ..