Παρούσα!

"Είμαι δύο γυναίκες. Η μία επιθυμεί να δοκιμάσει κάθε χαρά, πάθος, περιπέτεια που μπορεί να μου δώσει ζωή. Η άλλη θέλει να είναι δούλα της ρουτίνας, της οικογενειακής ζωής, των πραγμάτων που μπορούν να προγραμματιστούν και να πραγματοποιηθούν. Είμαι η οικοδέσποινα και η πόρνη - και οι δύο ζουν στο ίδιο σώμα και η μία αντιπαλεύει με την άλλη.

Η συνάντηση μιας γυναίκας με τον εαυτό της είναι παιχνίδι με σοβαρούς κινδύνους. Ένας θείος χορός. Όταν συναντιόμαστε, είμαστε δύο θεικές ενέργειες, δύο συγκρουόμενα σύμπαντα. Αν η συνάντηση δεν ενέχει τον απαιτούμενο σεβασμό, το ένα σύμπαν καταστρέφει το άλλο..."

Σήμερα κάθησα και σκέφτικα το παρελθόν, το παρών και το μέλλον μου και κατέληξα στο συμπέρασμα πως και στα τρία ήμουν, είμαι και θα είμαι παρούσα. Κάποτε σωματικά και ψυχικά, άλλοτε μόνο σωματικά κι άλλοτε μόνο ψυχικά. Για το παρελθόν δεν θα μιλήσω γιατί δεν βρίσκω κάποιο λόγο να μιλήσω. Θα μιλήσω όμως για το παρών και για το μέλλον.

Το παρών
...Όλα καλα κι'όλα ωραία. Ζω τον δικό μου πόθο καθημερινά. Όπως κάθε άνθρωπος έτσι και'γώ ζω το δικό μου κομμάτι του θυσαυρού μου. Παρόλο που είναι ένα συναίσθημα που μπορεί εύκολα να απομακρύνει κάποιο από κοντά μου, εμένα μου φέρνει κοντά αυτόν που είναι σημαντικός. Μου φέρνει κοντά μου εσένα. Αυτό που νιώθω το διάλεξε η ψυχή μου και είναι τόσο έντονο που μπορώ εύκολα να το μεταδώσω σε όλα και σε όλους γύρω μου.

Νιώθω πως το παρών μου είναι ένα όμορφο κι ευτυχισμένο τέλος για όλες τις δύσκολες στιγμές που πέρασα στη ζωή μου. Ένα τέλος όπου καταλήγω στην ιστορία ενός άντρα ερωτευμένου μαζί μου, ενός άντρα που θα είναι πάντα δικός μου αφού κατάφερα και μπήκα μέσα στη ψυχή του. Η ψυχή του είναι μια άβυσσος. Μια άβυσσος με τόσα πολλά πράγματα που για εκείνον δεν βγάζουν νόημα. Λένε ότι μερικές φορές εκείνο που δεν μας βγάζει νόημα είναι το πιο λογικό απ'όλα. Είναι οξύμορο. Το παράλογο μαζί σου είναι λογικό...και αυτό εμένα μου φαίνεται απόλυτα λογικό.

Νομίζω ερωτευόμαστε πάντα τη στιγμή που βλέπουμε τον άνθρωπο των ονείρων μας για πρώτη φορά (....θυμάσαι;). Παρόλο που η λογική, μας λέει ότι κάνουμε λάθος, εμείς συνεχίζουμε να αντιπαλεύουμε το ένστικτο μας (...γιατί φοβάσαι να το παραδεχτείς;)

Στο παρών μου σ'αγαπάω πολύ. Όσο δεν αγάπησα ποτέ άλλο άντρα και θέλω αυτό το όνειρο να γίνει πραγματικότητα...θέλω να γίνεις δικός μου και μαζί με σένα κι η ζωή σου. Εσύ με έκανες και ακόμα με κάνεις να νιώθω και πάλι πως ανήκω σ'αυτόν τον κόσμο.

Όταν είμαστε οι δυο μας στην αγκαλιά σου εγώ...όλα μου τα πνεύματα αποτινάζονται. Στο πέταγμά τους όμως σκοντάβουν σε ένα τοίχο...τον απαίσιο και άδικο τοίχο του χρόνου, που περνάει αργά για τον ένα και γρήγορα για τον άλλο...μια σειρά από αριθμούς και χρόνια που μας κρατάνε σε απόσταση. Θα τη λύσω τη μαθηματική εξίσωση όμως. Θα τη λύσω για να σε φέρω κοντά μου...στο δικό μου παρών και στο δικό μου μέλλον...

Το μέλλον

Εγώ..Εσύ...Εσύ...Εγώ...ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ..

Reality check

Βρέχει συνέχεια αυτές τις μέρες. Ασταμάτητα. Δεν ξέρω αν είναι τα καιρικά φαινόμενα όμως σήμερα είχα την ανάγκη να γράψω.

Καθώς διάβαζα το βιβλίο μου...ήρθα αντιμέτωπη με μια πολύ σωστή φράση. Η φράση είχε ως εξής: "Son los locos que inventaron el amor" που σε απλά ελληνικά πάει να πει πως οι τρελλοί εφεύραν τον έρωτα. Κι έτσι μπήκα σε διάφορες σκέψεις. Όντως οι τρελλοί εφεύραν τον έρωτα ή μήπως ο έρωτας εφευρέθηκε για τους τρελλούς; Μήπως είμαι και'γώ μία απ'αυτούς; Δεν αμφιβάλλω...όλοι μας πάσχουμε από μία δόση τρέλλας όταν είμαστε ερωτευμένοι. Άλλοι από μεγάλη...άλλοι από μικρή...κι'άλλοι από καθόλου κι'αυτοί είναι οι αναίσθητοι. Το ν'αγαπάς σημαίνει πως έχεις χάσει τον έλεγχο. Κι'αυτό είναι τρέλλα...

Το σίγουρο μαζί σου είναι ένα. Πως τα πάντα είναι ένα μυστήριο. Αυτό δε με χαλάει καθόλου..αντίθετα με προκαλεί. Όμως έρχονται κάποιες φάσεις που αυτό το μυστήριο είναι ικανό να με πνίξει. Πάντα ήμουν της άποψης πως όσο λιγότερα ξέρεις τόσο το καλύτερο. Όμως αυτό μαζί σου πλέων δεν ισχύει. Μαζί σου όσο λιγότερα ξέρω τόσο το χειρότερο..και τόσο βασανίζω το μυαλό μου με σκέψεις που δεν έχουν τέλος. Θα ήθελα να μην εξουσίαζα την καρδιά μου...Όποιος είναι ικανός να εξουσιάσει την καρδιά του είναι ικανός να κατακτήσει τον κόσμο...

Πάντως εγώ ένα πράγμα έχω παρατηρήσει. Πως όποτε είμαι ερωτευμένη είναι σαν να χάνω κάθε έλεγχο...κάθε λογική. Κι αυτό το σιχαίνομαι. Θέλω να μπορώ να σκέφτομαι. Θέλω να μπορώ να ελέγχω το συναίσθημα. Είναι δύσκολο το ξέρω. Όμως θέλω να το καταφέρω. Θέλω πάντα να σκέφτομαι αν αυτό που κάνω είναι λογικό. Κουράστηκα να με καθοδηγά το πάθος...

Έρωτας χωρίς πάθος; Ένα μάταιο παιχνίδι. Ένα παραμύθι χωρίς happy end. Από την άλλη σκέφτομαι πως αφού κάθε στιγμή της ζωής μας έχουμε το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο, γιατί να μην ζούμε μια ζωή με αντιφάσεις;

REALITY CHECK?

Καλά είναι τα όνειρα δεν λέω. Όμως συμβαίνει κάποτε εκεί που δεν το περιμένεις να σε χτιπάει ένα χέρι δυνατά στο πρόσωπο και να σου λέει, "έι πιτσιρίκα, ξύπνα!!". Εκείνο που πονάει πιο πολύ δεν είναι το χτύπημα στο πρόσωπο. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιάς πως το χτύπημα σε έφερε πίσω στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα, οδυνηρή...που πρέπει ν'αντέξεις πάση θυσία.

Όπως όλα τα κορίτσια, γεννήθηκα παρθένα και αθώα και μέσα στα χρόνια ονειρευόμουνα να συναντήσω τον άντρα της ζωής μου, τον δικό μου πρίγκηπα. Κάποιο πλούσιο, όμορφο και έξυπνο άνθρωπο που να είναι ικανός να μ'αγαπήσει με τον δικό του τρόπο. Έπειτα ονειρευόμουνα να ντυθώ νυφούλα, να κάνω δύο παιδια (ίσως παραπάνω) που θα τα μεγάλωνα έτσι ώστε να γίνουν μεγάλα και δυνατά, και να ζήσω σ'ένα όμορφο παλάτι πάνω στον πιο ψηλό λόφο έτσι ώστε να έχω θέα τη θάλασσα. Δεν σταματούσα ποτέ να πιστεύω και να ελπίζω πως μια μέρα θα ερχόταν εντελώς απρόσμενα αυτός ο μαγικός πρίγκηπας, θα μου έκλεβε τη καρδιά και μαζί θα κατακτούσαμε τον κόσμο.

REALITY CHECK?

Όμορφο όνειρο για ένα κοριτσάκι. Αυτό που μου μένει τώρα είναι να ονειρεύομαι και να φαντάζομαι τις πολλές και διάφορες εξηγήσεις που θα έδινα στον εαυτό μου μέχρι να βρω τον κατάλληλο τρόπο για να ξεκινήσω μια ιστορία που δεν θα είχε τέλος.

Μόλις με χτυπήσει αυτή η αύρα του reality check μαθαίνω ότι ορισμένα πράγματα χάνονται για πάντα. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος είναι υπερβολικά μεγάλος και πως ο έρωτας ένα πράγμα πολύ επικίνδυνο.

"Στόχος μου είναι να καταλάβω τον έρωτα...αυτό που με κάνει να νιώθω ζωντανή. Ο έρωτας όμως είναι παράλογος. Είναι σαν αρρώστια. Χαμογελάω όμως επειδή ξέρω ότι η θεραπεία είναι χειρότερη από την αρρώστια...απλούστατα δεν θα ερωτεύομαι. Κάθε μέρα που περνά βλέπω πόσο παράλογη είναι η φύση των ανδρών. Πόσο απρόβλεπτη. Αρχικά σοκαριζόμουν, αλλά όσο περνά ο καιρός έμαθα να την ανέχομαι.

Παρόλο που στόχος μου είναι να κατανοήσω τον έρωτα (ακόμα κι'αν αυτό σημαίνει να υποφέρω από τους ανθρώπους στους οποίους θα δώσω την καρδιά μου), βλέπω πως όσοι άγγιξαν την ψυχή μου δεν κατάφεραν να νιώσουν το σώμα μου, και όσοι κατάφεραν να νιώσουν το σώμα μου δεν έφτασαν ποτέ κοντά στο ν'αγγίξουν την ευάλωτη ψυχή μου. Το ιδεώδες είναι να βρω εκείνον που θα κατορθώσει και τα δύο. Ακόμα κι'αν στην προσπάθεια μου κάνω λάθη, πιστεύω πως και αυτά είναι ένας τρόπος για να κατορθώσεις κάτι.

Τι θέλει από μένα ο κόσμος δηλαδή; Να μην ρισκάρω; Να μην πάρω ποτέ το θάρρος να πω ένα τεράστιο ΝΑΙ στη ζωή; Μερικές φορές δεν σου έρχονται δεύτερες ευκαιρίες για να επανορθώσεις, οπόταν δέχεσαι αυτό που σου προσφέρεται. Σίγουρα είναι επικίνδυνο αλλά το αληθινό ρίσκο είναι να μην αρπάξεις αρχικά την ευκαιρία. Αν θα καταφέρω να είμαι πιστή σ'αυτό, πρέπει πρώτα να είμαι πιστή σε μένα την ίδια και πιστή σ'αυτό που θέλω.

REALITY CHECK?

Έχω πλέων καταλάβει πως στη ζωή τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν...ότι όλα είναι απλά μια ψευδαίσθηση. Όποιος έχει χάσει κάτι που κάποτε το είχε σίγουρο, στο τέλος καταλαβαίνει πως τίποτα δεν του ανήκει. Γι'αυτό τον λόγο καλύτερα να ζω την κάθε μέρα σαν να ήταν η πρώτη και η τελευταία. Όλα όμως είναι ζήτημα του πώς θα αντιμετωπίσω τη ζωή μου. Ένα είναι το σίγουρο. Θέλω να παλέψω για τη ζωή πριν έρθει το τέλος μου. Προς το παρών όμως θα αφήσω τη ζωή να αποφασίσει για μένα.

Θέλω να γράψω για τον έρωτα. Πρέπει να σκεφτώ και να γράψω αλλιώς η ψυχή μου δεν θα αντέξει. Κάποτε πίστευα πως ο έρωτας ήταν σκλαβιά. Όμως τελευταία κατάλαβα πως παραλογίζομαι. Η ελευθερία υπάρχει μόνο όταν είναι παρών ο έρωτας. Ο έρωτας είναι η αληθινή εμπειρία της ελευθερίας.

REALITY CHECK?

Να διώξω μακριά τον έρωτα (για το καλό και των δυο μας) ή να του παραδοθώ τυφλά; Ποιο από τα δύο περιέχει το λιγότερο ρίσκο και τον λιγότερο πόνο;

Δεν ξέρω.

Δεν προσδοκώ τίποτα...

Μια ερωτική συνάντηση

Πόσο δύσκολο είναι για δύο ανθρώπους να ερωτευτούνε; Κι'αν τα καταφέρουν τότε πώς μπορούν να κρατήσουν αυτό τον έρωτα αληθινό ακόμα κι'όταν είναι χίλια μίλια μακριά; Πότε ξέρεις αν πρέπει να μιλήσεις γι'αυτόν τον έρωτα; Κι'αν πρέπει τότε πώς ξέρεις τι να πείς και πότε να σταματήσεις;

...Σήμερα κάθισα και έκλαψα. Το είχα ανάγκη. Ένιωθα τη δυνατή φωνή μέσα μου να θέλει να φωνάξει, έτοιμη να κρεπάρει από την αγανάκτηση. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι. Ένιωθα το ένα δάκρυ να συναντάει το άλλο μέχρι που στο τέλος φτάσανε κάπου μακρυά από τα μάτια και την καρδιά μου.

Δεν έκλαιγα για 'κείνον. Δεν έκλαιγα για μιαν αγάπη. Πέρασε ο καιρός που το έκανα αυτό. Έκλαψα για όλα εκείνα που ζήσαμε και για όλα όσα δεν προλάβαμε καλά καλά να γνωρίσουμε.

Ξέρω πως στη ζωή υπάρχουνε στιγμές όπου ένα "ναι" ή ένα "όχι" μπορεί να αλλάξει όλη μας την ύπαρξη. Εγώ όμως δεν τολμάω να κάνω την ερώτηση. Μου φαίνεται πως έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που βρήκα την αγάπη μου και τώρα διαιρωτούμαι αν την έχασα. Φυσικά το ξέρω πως όλα αυτά είναι παραμύθια του μυαλού μου. Έχω την τάση πάντα να βιάζομαι...

Κάποιος, κάπου, κάποτε μου είπε - "Προσπάθησε μόνο να ζήσεις. Το να θυμάσαι είναι η πιο παλιά κληρονομιά." Πώς μπορώ να μην θυμάμαι όλες εκείνες τις στιγμές μας; Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο θέλω να γράψω την ιστορία μας. Είναι ο τρόπος ο δικός μου για να σ'έχω κοντά μου...όσο μακρυά μου κι'αν είσαι. Μόνο έτσι μετατρέπω τη λύπη μου σε νοσταλγία και τη νοσταλγία μου σε αναμνήσεις.

Όλες οι ερωτικές ιστορίες είναι η ίδιες...κι'αυτή που πάω να ζήσω θέλω να διαφέρει...να διαφέρει απ'την αρχή.

Μου λείπεις. Μου λείπεις πολύ και δεν ξέρω αν αυτό θα μου βγεί σε καλό ή σε κακό. Το σίγουρο είναι πως αυτή η νοσταλγία είναι αληθινή.

Φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως δεν με πάρει στα σοβαρά...μήπως και πάλι πληγωθώ. Δεν ξέρω τι σκέφτετε δεν ξέρω πως περνά, δεν ξέρω τι νιώθει...και το ξέρω πως αν μάθω ποτέ...θα αργήσω να μάθω.

"Ο έρωτας είναι όλο πονηριές, όλο παγίδες. Σαν θέλει να εκδηλωθεί, δίχνει ίσα ίσα το φως του και μας επιτρέπει να βλέπουμε μόνο τις σκιές που γεννάει αυτό το φως"

Παλιά είχα πει πως τον έρωτα ποτέ δεν τον πίστεψα ολότελα. Και έιναι η αλήθεια.

"Γιατί υπέφερα και ο Θεός δε με άκουσε. Γιατί πολλές φορές στη ζωή μου προσπάθησα ν'αγαπήσω με όλη μου την καρδιά και τελικά αυτή η αγάπη ποδοπατήθηκε, προδόθηκε. Αν ο Θεος είναι αγάπη, θα έπρεπε να νιάζεται περισσότερο για τα αισθήματά μου."

Αυτό που δέχομαι είναι πως υπάρχουν αποτυχίες. Κανένας δεν ξεφεύγει από αυτές ό,τι και να γίνει ό,τι και να κάνει. Γι'αυτό αξίζει μερικές φορές να χάσεις τεράστειες μάχες για τα όνειρά σου παρά να νικήθείς χωρίς να ξέρεις γιατί αγωνίζεσαι...

Εγώ για σένα θα παλέψω...θα παλέψω για ένα όνειρο μαζί σου.

Τελικά είναι πολύ δύσκολο πράγμα ο έρωτας...

Η επόμενη μέρα...

Το επόμενο πρωί με ξύπνησε ένας ήλιος ζεστός και φωτεινός. Προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια μου όμως οι αχτίνες του είναι τόσο έντονες τόσο δυνατές που δεν τα καταφέρνω.

Με το ένα μάτι ανοιχτό βλέπω τον ήλιο και όλοι οι ήχοι φτάνουν ήπιοι στα αυτιά μου. Ξύπνησα από ένα ταξίδι στο άγνωστο. Ένα όμορφο ταξίδι στο άγνωστο. Δεν ήμουνα σίγουρη γι'αυτό αλλά με το που ξύπνησα όλες οι αμφιβολίες είχαν ήδη φύγει.

Ένα δάκρυ τρέχει στο προσωπό μου. Δεν είναι δάκρυ λύπης. Είναι δάκρυ ευτυχίας...και ίσως το τελευταίο δάκρυ μου που θα τρέξει κάτω από τα μικρά μου μάτια. Το νιώθω.

Χαμογελάω όταν το χέρι του χαιδεύει τη γυμνή μου πλάτη και μου φιλάει το σβέρκο. Γυρίζω, τον κοιτάζω και καταλαβαίνω...τώρα πια ξέρω. Νιώθω παράξενα που ξέρω. Είναι αστείο. Ποτέ μου δεν πίστευα πως κάποτε θα έρθει εκείνη η στιγμή που όλη μου η ζωή θα έχει νόημα...που όλα μου τα αισθήματα και συναισθήματα θα είναι πλέων αναγνωρισμένα.

Τον αγκαλιάζω και πραγματικά νιώθω πως ζω σ'ένα κόσμο που δεν υπάρχει. Σ'ένα κόσμο όπου η μόνη νικήτρια είμαι εγώ. Εγώ και το πάθος μου. Ένα πάθος τόσο φλογισμένο που δύσκολα...μα πολύ δύσκολα θα σβήσει. Δεν θέλω να σβήσει. Μαζί σου θέλω να ζήσω την αιωνιότητα...όσο μικρή κι'αν είναι η ζωή εγώ θα την πάρω μέχρι το άπειρο. Μόνο για σένα...μόνο για σένα...

"Τελιώνω το ταξίδι μου στο σκοτεινό δάσος..κατάφερα να δραπετεύσω από τον πύργο του κακού δράκου, να ξεφύγω από όλους τους αγγέλους και διαβόλους του πειρασμού. Ναι έφυγα μακριά απ΄το τέρας...

...κατέληξα στην αγκαλιά σου...στην δική σου ζεστή και πριγκιπική αγκαλιά. Με περίμενες καθισμένος σε ένα μαλακό και μεταξένιο μαξιλάρι. Μου έβγαλες τα σκισμένα μου ρούχα και με έντυσες νεράιδα. Με φίλησες στο μέτωπο και είπες πως θα κάθεσε να με βλέπεις να κοιμάμαι ήσυχα..

...Ύστερα μια νύχτα κάναμε έρωτα και όταν γύρισα σπίτι το πρωί είδα τα μαλιά μου να λάμπουν και το βάψιμο μου άθικτο...Ένιωσα σαν μια αληθινή πριγκήπισσα...μια πριγκήπισσα τόσο όμορφη που ακόμα και τα όνειρα θέλουν να την κλέψουν!"

17 again

17 φορές ερωτεύτικα, 17 φορές πλήγωσα, 17 φορές σκώτωσα, 17 χρόνια με σταμάτησαν.

Η όλη ιστορία ζωντάνεψε για δύο μέρες. Τον είδα με είδε του άρεσα μου άρεσε και χωρίς να το καταλάβω σε δύο μέρες έφυγε. Και τώρα παλεύω με την σκέψη μου να φέρω πίσω στο μυαλό μου όλα όσα ζήσαμε, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο εκείνες τις δύο μέρες.

"Φεύγω" μου είπε. "Θα φύγω μόνιμα σε δυο μέρες από τώρα."

Με σκώτωσε απλά όταν άκουσα αυτές τις λέξεις να βγαίνουν απ'τα δύο του χείλη. Και το χειρότερο είναι πως δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να το κυνηγήσω. Ναι το ξέρω πως όταν θέλουμε κάτι πολύ το κυνηγάμε. Απλά εγώ δεν το έχω συνηθήσει. Μια ερωτική ιστορία. Ένα παραμύθι δηλαδή. Αυτό που πάντα φοβόμουνα να μη συμβεί.

Φοβάμαι μήπως και ξεχάσω την εικόνα σου. Δεν πρόλαβα να σε μάθω, να σε γνωρίσω, να σε νιώσω. Είναι φορές στην ζωή μου που δεν μπορώ να πώ αυτό που θέλω. Είναι πιο εύκολο να τα κρατάω μέσα μου. Απλά είναι η αμυνά μου. Όμως μαζί σου δεν το θέλω. Μαζί σου θέλω να το φωνάξω να το ζήσω όσο γίνεται και για όσο πάει. Ακόμη και για δεκαεφτά ολόκλήρα χρόνια..όσα μας χωρίζουν τόσα μας ενώνουν.

Το βρίσκω άδικο κάθε λεπτό που περνάει να μου λείπεις τόσο και να μην μπορώ να σ'εχω δίπλα μου. Το βρίσκω ακόμη πιο άδικο να μην μπορώ να σου πω όλα όσα νιώθω. Τα συναισθήματα είναι για να τα ζούμε και όχι για να τ'αρνιόμαστε. Και'γω σαν μια ηλίθια είχα πάντα τον τρόπο να θυσιάζω το θέλω και να κυριαρχεί το πρέπει. Μαζί σου όμως όλα τα θέλω μου ενώθηκαν. Ενώθηκαν μόνο και μόνο για να σ'έχω εσένα. Αυτό όμως που έζησα μαζί σου ήταν καινούργιο...διαφορετικό. Ίσως αυτό το διαφορετικό να είναι και αδιέξοδο. Όμως θα ρισκάρω.

Δεν τολμώ να πω τη λέξη ερωτευμένη γιατί δεν ξέρω τι πάει να πει αυτό. Φοβάμαι. Θέλω τόσο πολύ να πάρω ένα τηλέφωνο. Να ζήσω ξανά εκείνη τη νύχτα. Φοβάμαι. Δεν θέλω να τα διαλύσω όλα για μια αδυναμία. Ή δεν είναι μόνο αδυναμία? Πότε καταλαβαίνεις αν ένα τέτοιο συναίσθημα είναι αθήμερο η όχι? Και πόσο επενδύεις σ'αυτό όταν θεωρείσαι πια για τους άλλους ένα κοριτσάκι? Μέσα στο μυαλό μου υπάρχουν τόσες κι άλλες τόσες αναπάντητες ερωτήσεις.

Μέσα στο σκοτάδι των ονείρων μου εσύ είσαι το φως. Αν ήμουνα εκεί που είσαι τώρα...αν μπορούσα έστω να σε αγγίξω για μια στιγμή...θα σου έλεγα τα πάντα...θα σου έδειχνα τα πάντα...θα σε έφερνα πίσω σε μένα.

Έχω την ανάγκη να ζήσω αυτό το έργο μαζί σου. Έχω την ανάγκη να κάνω τα πάντα μαζί σου. Όχι γιατί το έχω αποθυμένο αλλά γιατί το θέλω. Μαζί σου έχω καταφέρει να ξεχωρίζω τα θέλω μου. Και δυστυχώς ή ευτυχώς μαζί σου αυτά είναι πολλά. Μέσα σε 17 χρόνια θα προλάβω άραγε να τα ζήσω όλα?

Αρκετά ως εδώ...

http://www.youtube.com/watch?v=yHlYzg9rMgY&feature=related

...

Όταν όλα είναι σκοτεινά και ασυνειδητοποίητα, το καλύτερο υποκατάστατο είναι το όνειρο. Τον τελευταίο καιρό όλα για μένα μιάζουν ανούσια. Έχω ξεχάσει και τις πέντε μου αισθήσεις. Η ρουτίνα με έχει σκοτώσει, ευχαρίστηση δε βρίσκω σε τίποτα.

Έπειτα είναι και ο κόσμος γύρο μου. Τόσο υποκριτές, τόσο ψεύτικοι. Ακόμη και εκείνοι που πραγματικά πίστευες πως δεν θα σε προδώσουν ποτέ, ξαφνικά συνειδητοποιάς πως απλούστατα γυρεύουν αφορμή να σε μαχαιρώσουν πισόπλατα. Προσπαθώ τόσο πολύ να δω τη ζωή με αισιοδοξία, και να εμπιστευτώ ανθρώπους και προπάντων τον εαυτό μου, και όμως μου φαίνεται αδύνατον. Εγώ φταίω? Ρωτάω, εγώ φταίω?

Αν όχι τότε γιατί τιμωρούμαι? Η ίσως αυτοτιμωρούμαι? Προσπαθώ να ξαναφτιάξω τις εικόνες που κάποτε είχα μα όσο προσπαθώ τόσο τις χάνω. Νιώθω πως ζω την ίδια εικόνα ξανά και ξανά. ΄Οτι στην ουσία στη ζωή μου δεν έχει αλλάξει απολύτος τίποτα. Αλλάζουν οι άλλοι γύρω μου ναι, εγώ όμως όχι. Επαναλαμβάνομαι. Αυτό.

Όσο περνάει ο καιρός νιώθω πως πληρώνω όλα όσα έχω προκαλέσει η ίδια. Και ξέρω πως ακούγεται γελείο αυτό γιατί υπάρχουν χιλιάδες πράγματα πού μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος και όλοι έχουμε ανάγκη από διαφορετικές εικόνες. Όμως εγώ έχω μείνει στάσιμη. Και μόνο τα γεγονότα με καθορίζουν και με οδηγούν και όχι εγώ αυτά.

Προσπαθώ τόσο πολύ να βάλω τα πράγματα στη θέση τους και συνήθως εκεί πάλι κάνω λάθος γιατί ότι και να γίνει ο χρόνος θα κάνει αυτό που οφίλει.

Οι άνθρωποι είναι κομπλεξικοί και δεν βγάζω τον εαυτό μου απ'εξω. Θέλουν κάτι πολύ και το διώχνουν μόνο και μόνο επειδή ντρέπονται για το τί θα πουν οι άλλοι. Φόβος? Ανασφάλεια? Ταμπού? Θλίψη?

Η κούραση που νιώθει η ψυχή μου και το σώμα μου δεν περιγράφεται. Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο έτσι...

..."Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα"...

Αγανάκτηση

Από που να ξεκινήσω τώρα...με κουράσατε μαλάκες με τις μαλακίες σας, με τις διπλοπροσωπίες σας...φτάνει πια! Φτάνει. Δεν βαρεθήκατε;

Για πόσο πρέπει να σας ανέχομαι; Όχι...ως εδώ.

Εγώ φταίω το ξέρω. Εγώ που ακόμα ελπίζω πως θα βρεθώ με τα παιδιά απ'την αλάνα. Άνθρωπος είμαι και'γώ δικαιούμαι να ελπίζω..το δικαιούμαι. Και εσείς τώρα μου το στερείτε. Γιατί να μην είναι όλα αθώα όπως παλιά; Γιατί να πρέπει να τρέμω για να πω το σ'αγαπώ, για να βγω και'γω απ'το καλούπι μου και να νιώσω ελεύθερη, γιατί πλέων ο κόσμος δεν μπορεί απλά να είναι καλός; ΣΕ ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ;

Αυτή η καταραμένη συνήθεια, να επενδύω στην ψυχή των άλλων, και ν'αφήνω την δικία μου εκεί στο τέρμα σαν ένα ρεμάλι το ξεχασμένο. ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΝΑ'ΝΑΙ.

Ο κόσμος πλέων σε μετράει μ'αυτά που βλέπει και όχι μ'αυτά που ονειρεύεσαι. Έτσι είναι φτιαγμένη η κοινωνία...ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΨΕΜΑ. Εγώ δεν θέλω να παίξω όμως...τα παιδιά της αλάνας για μένα έχουνε πεθάνει. Δεν υπήρχαν ποτέ! Ήταν πλάσματα της φαντασίας μου. Και αυτό ακριβώς αυτό ήτανε το μέγα λάθος μου. Που ήμουνα τόσο αθώα για να πιστέψω την φαντασία μου. Αυτά τα ανούσια πράγματα που έφτιαχνα με το μυαλό μου...πόσο ηλίθια είμαι...αλήθεια...πόσο...

Και το χειρότερο ξέρεις πιο είναι; Ότι αυτοί οι άνθρωποι (πως τολμούν και αποκαλούν τους εαυτούς τους άνθρωπους..) αυτά τα σκουλίκια, που είναι οι σημαιοφόροι στη χυδαιότητα και στο ψεύδος, μου κάνουν τους προφέσορες και με επιτιμούν για ένα οποιοδήποτε δικό μου τόσοδούλικο ολισθηματάκι. ΔΕΝ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ;

Νομίζετε πως επειδή δε μιλάτε μπορείτε και να κρυφτείτε; Τι γελίοι που είσαστε αλήθεια...Το στόμα σας το σφραγίζετε..εντάξει. Τα μάτια σας όμως; Εκεί είναι όλο σας το ψέμα μαζεμένο και δεν μπορείτε με τίποτα να τα σφραγίσετε.

Σας βαρέθηκα...Βαρέθηκα ν'ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ. Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Γι'αυτό και'γω τώρα θα σας ρίξω όλους στον γκρεμό κι ας σκοτωθείτε. Αυτό σας αξίζει.

Τι σου είναι ρε παιδί μου αυτοί οι δήθεν. Οι εξπέρ! Οι κάπως! Οι σούπερ! ΕΝΑ ΜΑΤΣΟ ΣΚΑΤΑ ΕΙΣΤΕ ΗΛΙΘΙΟΙ.

Και να σας πω και κάτι; Δεν χρωστάω σε κανένα από σας ΤΙΠΟΤΑ. Έχω πληρώσει τις επιλογές μου έως δεκάρας. Δεν μ'ενδιαφέρει αν κέρδισα ή αν έχασα. Ξέρω πως έχασα...κι'αυτό είναι το καλύτερο! Γιατί ξύπνησα και κατάλαβα πως είστε όλοι σας άχρηστοι. Εγώ όμως για το παιχνίδι ήμουν εδώ...αλλα ως εδώ.

Τ'ακριβά σας ψεματάκια να τα γλείφετε και να τα απολαμβάνετε σαν ώριμους καρπούς. Μόνο να ξέρετε, πως όταν φτάσετε στο κουκούτσι πρέπει αμέσως να το φτύσετε. Έσείς όμως είστε τόσο ηλίθιοι που θα γλύφετε μια ζωή κουκούτσια.

Η γιαγιά μου κάποτε μου είπε να μην αφήνω να εξαργυρώνουν την ψυχή μου οι άλλοι...και είχε απόλυτο δίκαιο...

ΟΡΓΗ - ΜΙΣΟΣ

ΝΤΡΟΠΗ - ΠΟΝΟΣ

ΑΠΟΡΙΑ - ΑΝΑΓΚΗ

ΑΜΗΧΑΝΙΑ - ΠΙΕΣΗ

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ - ΕΞΑΡΤΗΣΗ

ΖΗΛΕΙΑ - ΕΝΤΑΣΗ

You Fools...You Clowns...

Πεθύμησα τα πάντα...τα παλιά τα πάντα! Τότε που ήμουν ακόμη ένα κοριτσάκι με δυο κοτσίδες. Τότε που κάθε μέρα ήμουν στη γιαγιά γιατί εκεί στην αγκαλιά της ένιωθα ασφαλής. Τότε που είχα όρεξη να κάνω χίλια πράγματα το δευτερόλεπτο...τότε που ο νους μου γεννούσε συνέχεια ιδέες και όνειρα γιατί το ήθελε, γιατί το πίστευε. Όνειρα ατέλιωτα...πιθανά και μη.

Κάποτε τα πράγματα για μένα ήταν πιο απλά. Δεν χρειαζότανε να δώσω εξηγήσεις κανενός, δεν απογοητευόμουν από κανένα, γιατί όλα γύρω μου, μου φαινόντουσαν παιχνίδι. Πήγαινα καθημερινά στην γειτονική αλάνα, για να δω τους φίλους, να παίξω, να γελάσω, να εκτονωθώ. Πήγαινα κάθε μέρα την ίδια ώρα και κάθε φορά η λαχτάρα μου μεγάλωνε..(μήπως ενθουσιαζόμουνα μόνη μου; - έχω την τάση να το κάνω!!)

Όσο πέρναγε ο καιρός ένας-ένας οι παίχτες φεύγανε. Τη μια μέρα ο ένας, την άλλη ο άλλος...και στο τέλος έμεινα εκεί, να τους περιμένω! Όμως δεν τα παράτησα, πίστευα πως ήταν προσωρινό και πως μια μέρα θα γυρίζανε...Όσο το πίστευα όμως...τόσο πιο πολύ απογοητευόμουν...Πήγαινα κάθε μέρα, την ίδια ώρα και έφευγα νιώθωντας σαν ένα κοριτσάκι που του αρπάζουν τις κούκλες απ'το χέρι του. Όντας όμως μικρό κοριτσάκι, δεν τα έπαιρνα την απογοήτευση μου στα σοβαρά...πάντα είχα κι'άλλες κούκλες για να παίζω.


Σήμερα, στα 22 μου χρόνια δεν πίστευα πως τα πράγματα θα παράμεναν τα ίδια. Εντάξει, ναι. Όσο μεγαλώνουμε, γινόμαστε πιο εγωιστές, και πιο σκληροί με τα συναισθήματά μας κι'αυτό είναι λόγο της απαίσιας κοινωνίας που ζούμε όπου τα μόνα κυρίαρχα συναισθήματα είναι ο εγωισμός και η κακία.


Αυτό που βρίσκω όμως απαράδεχτο, είναι να είμαστε σκληροί με τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας ακόμα και στις πιο δύσκολες - για εμάς - στιγμές. Πόσο άδικο είναι αυτό; Όσο αδικημένη ένιωθα τότε με τα παιδιά στην αλάνα, τόσο και ακόμη περισσότερο αδικημένη νιώθω τώρα. Το χειρότερο είναι πως κανένας δεν το παραδέχεται, ή απλά δεν θέλει να το παραδεχτεί. Βάζουν όλοι τις μάσκες του "εγώ είμαι αναίσθητος/η, δεν με νιάζει τίποτα, δεν ξέρω τίποτα" και προχωρούν και ζούν στιν ίδια ψεύτικη εικόνα τους.


Ας βρισκότανε ένας, μια φορά, που να'χει τη λεβεντιά και να μας πει:


"Ναι ρε γαμώτο, τα ξεπούλησα όλα. Και τα ιερά και τα όσια, όλα. Έτσι γιατί το γούσταρα. Για να κάνω άνετα μπουμπουλήθρες με το καλαμάκι στο φραπέ μου. Για να με βλέπετε και να με χαίρεστε."


Ας βρισκότανε μονάχα ένας να το πεί χωρίς να κολώνει να δίξει το αληθινό του πρόσωπο. Έτσι απλά κι΄ωραία να το πει. Χωρίς να επικαλείται άλλοθι, θεωρίες, ιδεολογίες, αέρα κουπανιστό.


Εκείνου...θα του'βγαζα ευχαρίστως το καπέλο.


Δεν πιστεύω πως θα βρεθεί. Η ειλικρίνεια και η γνησιότητα είναι σπάνιο φαινόμενο στις μέρες μας. Οι άνθρωποι πλέων φοράνε τα αισθήματα σαν τα ρούχα. Δεν τα βγάζουν από μέσα τους. Διαλέγουν σχέδιο και νούμερο και λανσάρουν τα μοντελάκια τους. Είναι αυτά τα μοντελάκια που εγώ σιχαίνομαι γιατί συνεχώς με απογοητεύουν. Η τελειότητα που πλασάρουν κάποιοι και η μεγάλη ισορροπία με ξενερώνουν. Στεγνώνει το στόμα μου. Δεν αντέχω. Απλά και μόνο γιατί δεν είναι η αλήθεια.


Με πονάει που τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Με πονάει πολύ που ζω σ'ένα κόσμο που όλοι βλέπουν και σιωπούν. Οι ανοχές μου ξεπέρασαν προ πολλου τα όρια του συναγερμού. Οι καταστάσεις με αναγκάζουν να λανσάρω και'γώ το μοντελάκι μου. Με πιέζουν. Δεν το θέλω. ΔΕΝ-ΤΟ-ΘΕΛΩ. Δεν μου πάει. Τελία και παύλα!!

Αν το καλοσκεφτούμε, κανείς δε ζει για τον άλλον. Ο καθένας μας πολεμάει για πάρτη του. Συμβαίνει κάποτε, δυο άνθρωποι να συναντιούνται και να δανείζει ο ένας στον άλλον ένα κομματάκι από τη ζωή του. Άλλοι δανείζουν με τόκο, άλλοι χωρίς τόκο, άλλοι εν λευκώ κι άλλοι με τζίφρες. Αλλά κανείς δε χαρίζει...Δίνει και παίρνει. Ή...περιμένει να πάρει. Το ίδιο κάνει.


Εγώ έκανα λάθος - μεγάλο λάθος - και χάρισα κομματάρες από τη ζωή μου, και άφησα κομματάκια για μένα. Φαίνεται το πάθημα με τα παιδιά στην αλάνα πριν χρόνια, δε μου έγινε μάθημα. Τώρα όμως εγώ δεν παίζω σε κανένα παιχνίδι και δεν πρόκειται να χαρίσω κανενός τίποτα. Όλα για όλα σε μένα θα τα δώσω. Αυτοί που αρπάζουν, δε χορταίνουν. Καλπάζουν στην ψυχή του άλλου, καίνε και ρημάζουν. Όσο τους ταίζεις, τόσο πεινούν. Όσο τους ποτίζεις, τόσο διψούν. Δεν έχουν σταματημό.


Ευτυχώς, μέχρι τα 22 μου έμαθα μερικά χρήσιμα πραγματάκια...

DISAPPOINTMENT? GAME -- OVER!

Ένα μάτσο αντιφάσεις

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ακριβώς τι σημαίνει αυτό; Τι πάει να πει "αντίφαση" τελοςπάντων;

Όπως όλες οι άλλες λέξεις σίγουρα θα έχει δύο έννοιες. Η κυριολεχτική αντίφαση και η μεταφορική αντίφαση. Η πρώτη απλούστατα σημαίνει να μην ασπάζεσαι τις γνώμες των άλλων και να πιστεύεις πως τα πράγματα είναι όπως εσύ τα πιστεύεις να είναι. Η δεύτερη για την οποία λίγοι γνωρίζουν, είναι το δικό μου μικρό αλλά βαθύ μυστικό.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές πως η ψυχή μου είναι χωρισμένη στα δύο. Από την μια πλευρά υπάρχει η θορυβώδης ευθυμία μου, το ναζιάρικό μου υφάκι, η χαρά της ζωής αλλά πάνω απ'όλα η ανάλαφρη και χαλαρή μου ιδέα για όλα. Από αυτή την πλευρά δεν βλέπω κανένα λάθος στο να φλερτάρω, στο να δώσω ένα φιλί, στο να σφίξω κάποιο στην αγκαλιά μου και όλα τα συναφί. Αυτή μου η πλευρά παραμονεύει πιο συχνά και σπρώχνει στην άκρη την άλλη μου όψη, που είναι πολύ πιο όμορφη, πιο γνήσια, πιο αγνή και πιο βαθιά.

Είναι η ωραία πλευρά της Οφήλειας που κανείς δεν ξέρει, και που όλοι δυσκολεύονται να μάθουν. Ίσως γι'αυτό τόσο λίγοι άνθρωποι μπορούν να με αντέξουν όταν και εφόσον και εάν...με μάθουν. Προς το παρών απ'οτι φαίνεται είμαι για όλους ένας διασκεδαστικός κλόουν από τον οποίο όλοι παίρνουν τη καθημερινή δόση τους από γέλιο... Στην αληθινή σκηνή, ακριβώς αυτό που μπορεί να είναι ένα ερωτικό κομεντί στα μάτια των σοβαρών ανθρώπων - μια απλή ψυχαγωγία, μια προσωρινή διασκέδαση...κάτι που γρήγορα ξεχνιέται.

Δεν με χαλάει. Γιατί να μην το κάνω αφού ξέρω ότι εν μέρη είναι η αλήθεια?

Η ανέμελη, επιφανειακή πλευρά μου θα προλαβαίνει πάντα τη βαθιά πλευρά μου και γι'αυτό θα έχει πάντα το πάνω χέρι. Προσπάθησα πάμπολλες φορές να κάνω πέρα, ν'αλλάξω τελέιως και να κρύψω αυτή μου τη πλευρά που είναι μόνο ο μισός μου εαυτός. Δεν τα κατάφερα όμως και καταλαβαίνω γιατί.

Φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως όλοι αυτοί που με γνωρίζουν όπως είμαι πάντα ανακαλύψουν την άλλη μου πλευρά, την ομορφότερη πλευρά μου. Φοβάμαι μήπως με κοροιδέψουν, μήπως με βρούν γελοία, και υπερβολικά συναισθηματική. Το ξέρω πως τότε δεν θα με πάρουν στα σοβαρά...και θα συνεχίσω να τους είμαι η καθημερινή δόση από ψυχαγωγία.

Να σου πω την αλήθεια έχω κάπως συνηθίσει να μη με παίρνουν στα σοβαρά, αλλά μόνο η ανέμελη μου πλευρά το έχει ξεκαθαρίσει αυτό και καταφέρνει να το ανεχτεί. Η Οφήλεια η βαθιά δεν έχει την δύναμη να κάνει κάτι τέτοιο. Όταν κάποτε τυχαίνει ν'αναγκαστώ να φέρω την καλή Οφήλεια στα φώτα της σκηνής έστω για ένα τέταρτο της ώρας, αυτή αφήνει το λόγο στην Οφήλεια νούμερο ένα κι έχει εξαφανιστεί πριν καν το πάρω πρέφα.

Μέσα στη μοναξιά της όμως η γλυκιά Οφήλεια έχει πάντα αυτή το πάνω χέρι. Δεν δίνει πουθενά αλλού παράσταση παρά μόνο στη μοναξιά της.

Ξέρω ακριβώς πως θα ήθελα να είμαι, πως είμαι στ'αλήθεια μέσα μου αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι έτσι μόνο για τον εαυτό μου. Ίσως γι'αυτό το λόγο μέσα στη μοναξιά μου είμαι χαρούμενη. Όλοι λεν πως βλέπουν σε μένα μια γνήσια μια χαρούμενη εξωστρεφή φύση...θα'θελα να'ξερα που ακριβώς το βλέπουν για να κοιτάξω και'γω. Εσωτερικά η μοναξιά μου δείχνει το δρόμο. Εξωτερικά δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μια κούκλα από πορσελάνη. Κενή και ανέκφραστη.

Το ξέρω πως διαφέρω από όλους τους άλλους "νορμάλ" ανθρώπους. Νιώθω το κάθε πράγμα διαφορετικά απ'ότι το εκφράζω και γι'αυτό πολλοί νομίζουν πως είμαι δύστροπη και ανισόρροπη. Τα κοροιδεύω όμως όλα αυτά και απαντώ με αυθάδεια. Σηκώνω το αδιάφορο ύφος στους ώμους και παριστάνω πως δεν με ενδιαφέρει τίποτα.

Δεν είναι καθόλου έτσι όμως. Η σιωπηλή Οφήλεια αντιδρά εντελώς αντίθετα.

Μέσα μου μια φωνή θρηνεί - "Γιατί δεν ακούς τις καλές συμβουλές του καλού μισού που βρίσκεται μέσα σου;"

Χα! Αυτό θα το ήθελα πολύ. Έλα όμως που δεν το καταφέρνω. Μην ρωτάς γιατί. Είμαι ένα μυαλό όλο αντιφάσεις! Από την μια όλα με αφήνουν αδιάφορη. Από την άλλη όμως δεν αντέχω για πολλή ώρα να μου δίνουν προσοχή κι αρχίζω να γίνομαι κακότροπη, θλιμμένη και αναγκάζομαι να βγάζω την κακή μου πλευρά προς τα έξω.

Δεν παύω και δεν θα πάψω ποτέ να ψάχνω ένα τρόπο για να γίνω όπως θα ήθελα τόσο πολύ να είμαι κι όπως θα μπορούσα να είμαι αν... δεν ζούσες εσύ, κι εσύ...κι εσύ...κι εκείνος και ο άλλος...και όλοι σας.

Το πορτρέτο

Ξέρεις τι σκέφτομαι; Σκέφτομαι πως ήταν κάκιστη ιδέα να ξεκινήσω να γράφω...Ξέρω πως είμαι εγώ, ξέρω καλά τον εαυτό μου. Σε μερικές μέρες θα ξεχάσω τον κωδικό ή μπορεί να πάψω να θέλω να γράφω, γιατί ζηλεύω πάρα πολύ τις ίδιες μου τις σκέψεις. Ή ίσως να νιώσω τελείως ηλίθια και να σταματήσω να γράφω.

Δεν ξέρω αν μου κάνει καλό να εκμυστηρεύομαι, αλλά τουλάχιστον ξεσκάω.

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα και δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Σερνόμουνα όλο αυτό τον καιρό και κουβάλαγα στην πλάτη την ανικανότητά μου να τα βγάζω πέρα με τον κόσμο. Βλέπω γύρω μου μόνο μετριότητα και με χαλάει ακόμα και η ιδέα να βγαίνω. Για να πάω πού; Με ποιον;

.....

Ξεστρώνω το κρεβάτι και χώνομαι κάτω από τα σκεπάσματα, βρέχοντας τα σεντόνια με δάκρυα. Η μυρωδιά του μαλακτικού ανακατεύεται με την παράξενη οσμή της μύξας που κυλάει από την μύτη μου. Τη σκουπίζω με την παλάμη του χεριού και σκουπίζω και τα δάκρυά μου.

Παρατηρώ το πορτρέτο μου που κρέμεται στον τοίχο. Μου το έχει κάνει πριν από λίγο χρόνια ένας Γάλλος ζωγράφος στα σοκάκια της Μονμάρτρης - "Το Όρος των Μαρτύρων".

Με είχε σταματήσει στο δρόμο και μου είχε πει:

"Έχεις πολύ όμορφο πρόσωπο, άφησέ με να το σχεδιάσω. Θα το κάνω δωρεάν, αλήθεια."

Και όσο το μολύβι του τραβούσε γραμμές στο χαρτί τα μάτια του έλαμπαν και γελούσαν, αντί να γελάει το στόμα του, που το κρατούσε κλειστό.

"Γιατί νομίζετε ότι έχω όμορφο πρόσωπο;" τον ρώτησα ενώ ποζάριζα.

"Γιατί εκφράζει ομορφιά, αγνότητα, αθωότητα και πνευματικότητα", απάντησε κάνοντας μεγάλες χειρονομίες.

Κάτω από τις κουβέρτες ξανασκέφτομαι τα λόγια του ζωγράφου, αλλά και τα προηγούμενα χρόνια, όταν έχασα αυτό το σπάνειο στοιχείο που ο γέρος ζωγράφος είχε βρει σ'εμένα. Το έχασα μέσα στα κρύα σεντόνια και στα χέρια κάποιου που μου θέρισε την καρδιά και τώρα πια δε χτυπάει...για κανένα. Νεκρή. Εγώ...καρδιά έχω, παρ'όλο που εκείνος δεν το καταλαβαίνει, κανείς ποτέ δε θα το καταλάβει.

Και προτού την ανοίξω σε οποιονδήποτε θα του δώσω πρώτα το σώμα μου, για δύο λόγους:

Γιατί ίσως, όταν με απολαύσει, θα δοκιμάσει τη γεύση της οργής και της πίκρας και έτσι θα νιώσει λιγουλάκι τρυφερότητα, κι ακόμα γιατί μπορεί να ερωτευτεί το πάθος μου τόσο πολύ, που να μην μπορεί να κάνει χωρίς αυτό. Μόνο μετά από αυτό θα δώσω ολοκληρωτικά τον εαυτό μου, χωρίς χρονοτριβή, χωρίς επιφυλάξεις, γιατί δε θέλω να χαθεί τίποτα από αυτά που ανέκαθεν λαχταρούσα. Θα το κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου και θα το κάνω να μεγαλώσει σαν σπάνιο και λεπτό λουλούδι, προσέχοντας μήπως κανένας δυνατός αέρας το τσακίσει ξαφνικά.

Το ορκίζομαι...

[Δε σταματάω να ψάχνω και δε θα σταματήσω αν δε βρω πρώτα αυτό που θέλω. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι θέλω. Όμως δε με νιάζει. Μια μικρή φωνή μέσα μου ψυθιρίζει, "ψάχνε...συνέχιζε να ψάχνεις...πάντα".]

Κάποιος, κάπου, κάποτε μου είπε πως ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου είναι η μοναξιά. Και αυτό με προβλημάτισε, πολύ. Η μοναξιά ίσως με καταστρέφει, αλλά δε με φοβίζει. Είμαι η καλύτερή μου φίλη, δε θα μπορούσα ποτέ να προδώσω τον εαυτό μου, ποτέ να τον εγκαταλείψω. Ίσως όμως θα μπορούσα να κάνω κακό στον εαυτό μου, ίσως...ναι. Και όχι γιατί ευχαριστιέμαι να το κάνω, αλλά γιατί θέλω να τιμωρηθώ με κάποιον τρόπο.

Αλλά πως γίνεται μία σαν κι εμένα ν'αγαπάει τον εαυτό της και συνάμα να θέλει να τον τιμωρήσει? Είναι αντίφαση, το ξέρω. Ποτέ η αγάπη και το μίσος δεν ήταν τόσο κοντά, τόσο σύμμαχοι, τόσο μέσα μου.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Δεν κουνιέται τίποτα, δεν ακούγεται τίποτα, η απόλυτη ησυχία, η απόλυτη ανουσία. Η αναπνοή μου θολώνει το γυαλί...

Alma Libre

"...φτάνει η αγάπη μου..φτάνω εγώ

κι όλα είναι δικά σου..."

Κοιμήθηκα με τη γεύση του στο μυαλό μου. Η σκέψη του με ζέσταινε. Δεν σκεφτόμουνα τίποτα άλλο παρά την εικόνα του και τα λόγια που μου είχε αφήσει στο ακουστικό...

Η ευγένεια της ψυχής του και ο σεβασμός του με κάνουν να τρέμω από ζήλια..θα μπορέσω να του ανταποδώσω όλη αυτή την ομορφιά; Δε φοβάμαι όμως γιατί τον νιώθω κοντά μου..

Είναι μαγεία..εγώ να είμαι έτοιμη να το βάλω στα πόδια κι αυτός με προλαβαίνει. Είναι τόσο γλυκό να νιώθω τα χέρια του να με σφίγγουν χωρίς να με πιέζουν...Κλαίω συχνά και κάθε φορά που το κάνω εκείνος έρχετε στα όνειρα μου..με κρατάει σφιχτά πάνω του, ανασαίνει τα μαλλιά μου κι εγώ ακουμπάω το πρόσωπό μου στο στέρνο του. Ο πειρασμός μου να δραπετεύσω και να ξαναπέσω στην άβυσσο και να μην ξαναβγώ, έχει πλέων εξαφανιστεί.

Με στηρίζουν τα χέρια του, κι εγώ τα εμπιστεύομαι και λέω ότι μαζί του μπορώ να σωθώ και να ζήσω τον έρωτα...γιατί μαζί του η ψυχή μου είναι ελεύθερη ν'αγαπήσει και ν'αγαπηθεί..

Μου λείπει. Χωρίς εκείνον δεν έχω αισθήσεις..δε βλέπω, δεν ακούω, δε μυρίζω. Κυκλοφορώ σαν άδειο σακί σε μια περίεργη πόλη που όλοι είναι μουτρωμένοι, τσαντισμένοι έτοιμοι κάθε στιγμή να με φτύσουν.

Περιμένω τη μέρα που θα βρεθούμε μαζί. Οι δυο μας. Μόνοι μας και θα σκορπάμε φιλιά..σαν δυο ελεύθερες ψυχές...

"Ας είναι να έχεις τη πιο λαμπερή, την πιο μεστή και τέλεια ευτυχία...ας είναι να μπορώ κι εγώ να τη γευτώ μαζί σου, όσο το θέλεις. Γιατί...ξέρε το από τώρα: Εγώ θα το θέλω πάντα, ακόμα και όταν δε θα γυρίζεις πίσω να με κοιτάξεις..."

Όνειρο

"Περίμενέ με...Θα ΄ρθω. Σου το υπόσχομαι...
πως θα μ'αναγνωρίσεις;
Απλούστατα είμαι πάντα ντυμένη με τ'όνειρό σου..."

...Μιλήσαμε για μας, είπαμε πολλά, πιο πολλά από όσα φανταζόμουν ότι θα πω και θα ακούσω. Έχει στο πρόσωπό του μια έκφραση εξυπνάδας και ζωντάνιας που τον κάνει απίστευτα γοητευτικό. Τον άκουγα με προσοχή, μου αρέσει να τον βλέπω να μιλάει. Είμαι πλέων τόσο γοητευμένη που έχω ξεχάσει πως η καρδιά μου ήταν τσακισμένη σε χίλια κομμάτια.

Αυτός είναι γαλήνιος, καθησυχαστικός και ήπιος. Άραγε γνώρισε τον αληθινό έρωτα ποτέ του;

Ανοίχτηκα, άνοιξα μια μικρή χαραμάδα φως, που σκόρπισε την πυκνή ομίχλη που περιβάλλει την ψυχή μου. Του είπα κάποια πράγματα για μένα και τις άτυχες ιστορίες μου, αλλά δεν φανέρωσα καθόλου τη λαχτάρα μου να βρω ένα αληθινό αίσθημα.

Με κοίταξε προσεχτικά, με μάτια θλιμμένα και σοβαρά, και είπε -

"Χαίρομαι που μου μίλησες για το παρελθόν σου. Μου ενισχύει την ιδέα που είχα για σένα"

Φοβήθηκα! Κι'αν αυτή η ιδέα ήταν άσχημη;

"Ποια ιδέα;" ρώτησα

" Ότι είσαι ένα κορίτσι ... Λάθος, μια γυναίκα που έχει περάσει μέσα από κάποιες καταστάσεις για να φτάσει να γίνει αυτό που είναι και να αποκτήσει αυτό το βλέμμα που φτάνει ως το βάθος της ψυχής...Έχεις μια μυστηριώδη, ακαταμάχητη γοητεία."

Μιλούσε με μεγάλες παύσεις, χαρίζοντάς μου τα μάτια του, και μετά άρχιζε πάλι να μιλάει. Εγώ χαμογελούσα σε κάθε του συλλαβή...δεν πίστευα πως όλο αυτό το σκηνικό ήταν αληθινό.

"Θέλω να δοκιμάσω να σε γνωρίσω, μου το επιτρέπεις;" είπε.

"Ασφαλώς σ'το επιτρέπω!" είπα χαμογελώντας, πιάνοντάς του το χέρι.

...Έβλεπα όνειρο...ένα όνειρο πανέμορφο, χωρίς τέλος...ένα όνειρο όπου θ' αφιέρωνα όλη τη νύχτα για να σ'αγαπώ..

Οφήλεια

Λένε πως όταν κλείνεις τα μάτια βλέπεις εκείνο που πραγματικά θέλεις να είσαι. Κλείνω τα μάτια λοιπόν και βλέπω την Οφήλεια.

[Οφήλεια - Όνομα ελληνικής καταγωγής - σημαίνει "ΒΟΗΘΕΙΑ"]

Γιατί διάλεξα αυτό το όνομα; Γιατί και'γώ όπως η Οφήλεια γυρεύω τον Άμλετ που θα με λυτρώσει. Η λύτρωση του ανθρώπου είναι άραγε ο έρωτας;

Ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω τον ουρανό. το φεγγάρι είναι μισό και φαίνεται να με παρατηρεί με βλέμμα συμπόνιας..Το ρωτάω τι μπορώ να κάνω. Εκείνο μου λέει πως για να σωθώ πρέπει να σπάσω την κρούστα γύρω απ'την καρδιά μου κι'αυτό είναι δύσκολο.

Την καρδιά μου ... Είχα ξεχάσει πως είχα. Ίσως δεν το ήξερα ποτέ.

Ποτέ δεν με συγκίνησε καμία συγκινητική σκηνή στο σινεμά, ποτέ δε με άγγιξε κανένα παθιασμένο τραγούδι και τον έρωτα ποτέ δεν τον πίστεψα ολότελα, νομίζοντας πως είναι αδύνατο να τον γνωρίσεις αληθινά. Όχι ποτέ δεν υπήρξα κυνική. Απλώς ποτέ κανείς δεν μου έμαθε να βγάζω έξω τον έρωτα που κρατούσα κρυμμένο μέσα μου, σφραγισμένο. Κάπου βρισκόταν κι έπρεπε να τον ξετρυπώσει...Κι εγώ σαν ηλίθια τον αναζήτησα εκτοξεύοντας την επιθυμία μου προς ένα σύμπαν όπου ο έρωτας έχει απαγορευτεί. Κανείς...κανείς δε μου έκλεισε το δρόμο λέγοντάς μου - " Όχι κοριτσάκι, από δω δεν περνάς."

Πάει τώρα καιρός που η καρδιά μου κλείστηκε σε ένα κελί από πάγο και θα ήταν επικίνδυνο να το γκρεμίσεις μια κι έξω με ένα αποφασιστικό χτύπημα - Η καρδιά μου θα τραυματιζόταν για πάντα.

Εκέινος όμως ξέρει τον τρόπο να λιώσει τον πάγο. Είμαι σίγουρη. Γιατί όμως αυτός ο άνθρωπος ξέρει τόσο καλά αυτό που τόσα χρόνια μου φαινόταν αδύνατο να βρω; Γιατί μέχρι τώρα η ζωή μου επιφύλαξε μόνο βρομιά, μοχθηρία και σκαιότητα; Αυτό το καταπληκτικό πλάσμα μπορεί να μου απλώσει το χέρι και να με βγάλει από τη στενή και βρωμερή τρύπα όπου έχω κουλουριαστεί φοβισμένη ... Φεγγαράκι μου, για πες μου, μπορεί να το κάνει;

Η κρούστα γύρω από την καρδιά είναι δύσκολο να σπάσει. Ίσως όμως η καρδιά μπορεί να χτυπάει τόσο δυνατά, ώστε να κάνει θρύψαλα το καβούκι που την κρατάει κλεισμένη...και να λυτρωθεί από μόνη της...

Κουμαντάροντας τη ζωή

Από το πρωί είχε βαβούρα στο δρόμο. Χάχανα μικρών παιδιών να γεμίζουν την αποπνικτικά μουντή ατμόσφαιρα. Φαντάζομαι τα μάτακια τους λίγο πριν βγούνε απ'το σπίτι: ζωηρά, ξαναμμένα, αγωνιούν να περάσουν ακόμη μια ανέμελη μέρα ζωής και παιχνιδιού...

Σκέφτομαι, πως αυτοί θα ζήσουν και θα ξέρουν πως να κουμαντάρουν τη ζωή τους καλύτερα από εμένα. Οκ, σύμφωνοι, αναπνέω κι εγώ, βιολογικά είμαι εντάξει ... Αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι να βγω από το σπίτι και να συναντήσω τα άγνωστα βλέμματα που με περικυκλώνουν. Το ξέρω, ζω σε μια αιώνια σύγκρουση με τον εαυτό μου...

Είναι μέρες που με βοηθάει το να είμαι με κόσμο και μάλιστα νιώθω μια επιτακτική ανάγκη να το κάνω. Άλλες μέρες το μόνο που με ικανοποιεί είναι να μένω μόνη, εντελώς μόνη. Τότε ρίχνω τα πάντα κάτω απ'το κρεβάτι, ξαπλώνω ανάσκελα και σκέφτομαι ... σκέψεις δικές μου ... που κανένας ποτέ του δεν θα μπορέσει να εισβάλει. Μπορεί να βάλω ν'ακούσω μουσική, σχεδόν πάντα ελληνική έντεχνη ... Δήμητρα Γαλάνη. Νιώθω καλά μέσα στη συνωμοσία μου με τη μουσική, και δεν έχω ανάγκη τίποτα, ειδικά εκείνη τη στιγμή.

Αλλά αυτός ο σαματάς μέσα μου, μου ξεσκίζει τις σάρκες. Ξέρω πως απόψε κάποιοι θα ζήσουν πιο πολύ από μένα. Εγώ θα μείνω κλεισμένη σ'αυτό το μισοσκότεινο δωμάτιο, ν'ακούω τον ήχο της ζωής, και θα τον ακούω ως τη στιγμή που θα με πάρει στην αγκαλιά του ο ύπνος.

Το πρόσωπο

Κάθομαι και γράφω στο μισοσκότεινο δωμάτιό μου, με τους τοίχους γεμάτους από καθρέφτες και αφίσες της Marilyn Monroe. Με κοιτάζει μ'εκείνο το υπέροχο φιλήδονο βλέμμα της να μουντζουρώνω ένα λευκό χαρτί, που καθρεφτίζει τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου καθώς φιλτράρονται απαλά από τις γρίλιες της περσίδας.

Κάνει κρύο, ένα κρύο τσουχτερό, στεγνό. Ακούω τον ήχο του ραδίου από το σαλόνι και ξεχωρίζω το τραγούδι που σε θυμίζει. (ποιός σηκώνεται να το κλέισει τώρα...)

Όλα είναι τόσο ήσυχα και ήπια μέσα σ'αυτό το σπίτι. Λες και όλα είναι κλεισμένα μέσα σ΄έναν προστατευτικό θόλο από υπέρλεπτο γυαλί, και η λαύρα κάνει τις κινήσεις πιο βαριές. Μέσα μου όμως δεν υπάρχει ηρεμία. Είναι σαν ένα ποντίκι να ροκανίζει την ψυχή μου, μα με τόσο ανεπαίσθητο τρόπο, που φαίνεται σχεδόν ευχάριστο (!!)

Δεν νιώθω άσχημα, αλλά ούτε και καλά, το ανησυχητικό είναι ότι ¨δεν νιώθω¨. Όμως ξέρω να συνέρχομαι ... αρκεί να σηκώσω τη ματιά μου και να τη διασταυρώσω με το είδωλό της στους καθρέφτες που με περικυκλώνουν. Ο κάθενας τους μου δίχνει τις εκατό όψεις του προσώπου μου ... που με μια απλή κίνηση συγκεντρωνονται σε μια μόνο εικόνα ... εμένα. Αμέσως μια ηρεμία, μια απαλή ευτυχία με κυριεύει.

Μέσα στα χρόνια που πέρασαν κατάφερα να δημιουργήσω ένα κόσμο δικό μου ... που κάθε μέρα παλεύει να κερδίσει ένα λόγο ύπαρξης. Δε θέλω με τίποτα να καταστρέψω αυτό τον πουπουλένιο κόσμο που έχω φτιάξει, είναι ένας δικός μου κόσμος, και οι μόνοι του κάτοικοι είναι το σώμα μου και οι καθρέφτες και δεν πρόκειται να τον προδώσω.

Το μόνο πράγμα που με κάνει να αισθάνομαι πραγματικά καλά είναι αυτή η εικόνα που παρατηρώ και αγαπάω. Όλα τα άλλα είναι ψεύτικα. Ψεύτικες είναι και οι φιλίες μου, που γεννήθηκαν στην τύχη και μεγάλωσαν στη μετριότητα, χωρίς καμία δύναμη ... Ψεύτικα είναι τα φιλιά που έχω χαρίσει δειλά σε κάποια παιδιά στο σχολείο - με το που αγγίζω τα χείλη με πιάνει κάτι σαν αηδία και θέλω να το βάλω στα πόδια όταν νιώθω τη γλώσσα τους να χώνεται αδέξια. Ψεύτικο ειναι κι αυτό το σπίτι, που τόσο λίγο ταιριάζει με την τωρινή μου ψυχική κατάσταση.

Θα ΄θελα ξαφνικά να ξεκολλήσουν όλα τα κάδρα από τους τοίχους κι από τα παραθυρα να μπεί μια ζέστη πυρακτωμένη, στεγνή.

Θέλω έρωτα, το λέω καθαρά και χωρίς ντροπή. Θέλω να νιώσω την καρδιά μου να λιώνει και θέλω να δω τους σταλακτίτες του πάγου μου να σπάνε και να διαλύονται μέσα στο ποτάμι του πάθους ... της ομορφιάς.