Σκέψεις

Η ζωή μου είναι μυθιστόρημα. Ανήκει σε όποιον ανοίγει να το διαβάσει, αλλά ΠΟΤΕ δεν γίνεται δικό του.

Φύγε. Φύγε τώρα μακριά από τις σελίδες μου! Περίεργε χωρίς σεβασμό και κυνικέ άνθρωπε πωρωμένε από περιφρόνηση. Για όποιον τις ξεφυλλίσει με πνεύμα αγάπης θα είναι βελούδινες, όμως οι άλλοι θα ανακαλύψουν ότι για τα βρωμερά τους μάτια ήταν δηλητιριώδεις.

Μίσχοι και ρόδα, τίγρεις και δράκοι,ΈΡΩΣ και ΘΑΝΑΤΟΣ, ας είμαστε τα δύο χέρια του κόσμου, με τα δάχτυλα πλεγμένα στη δική μας μάχη του έρωτα.

Δύο χιλιάδες και δώδεκα χρόνια μετά τη γέννηση του θεού της αγάπης, αφού έτσι μετράμε, κάθε χρόνος θα είναι ανθηρός ή απλά δεν θα υπάρξει. Ανθηρός έρως είναι η ζωή. Ανθηρός, παραπλανητικός, αφού η αγάπη είναι περιπλανώμενος θεός. Χρηστική, αφού το μόνο μέτρο της αγάπης είναι να αγαπάς χωρίς μέτρο.

Από τον πόθο γεννιέται η αγάπη, είναι η σκληρότητα και το καθημερινό της θαύμα. Αλλά η αγάπη είναι ικανή για δυο πιο μεγάλα ακόμα θαύματα, και πιο σπάνια...να γεννά τον πόθο εκεί που δεν θα μπορούσε ποτέ να γεννηθεί μόνος του, και να μην υπακούει στον πόθο εκεί που δεν πρέπει να νικήσει

Take off

« Δε βλέπω, κι εσύ τα ξέρεις όλα. Ακόμα κι έτσι όμως, η ζωή μου δε θα είναι άχρηστη, επειδή ξέρω ότι θα ξανασυναντηθούμε, σε κάποια άλλη στιγμή πιο τραγική από τώρα.»

Καθισμένη στη θέση μου, κοιτάζω έξω από το μικρό παραθυράκι του αεροπλάνου. Σκέφτομαι το σήμερα. Το 2012. Πώς έχει γίνει ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα...Πολέμοι, έλλειψη σεβασμού, κατάθλιψη, φτώχια...κόσμος φτωχός στα υλικά αγαθά...φτωχός και στα αισθήματα. 

Όλοι μας θέλουμε την ίδια ώρα τα πάντα και το τίποτα ενώ τα πράγματα φαντάζουν πιο μαύρα όσο προχωράμε προς το μέλλον. Φοβάμαι. Δεν είμαι απαισιόδοξη...όχι. Απλά ρεαλίστρια. Και σαν προχωράμε στο μέλλον, εγώ μένω εδώ. Να προσπαθώ όπως πάντα να συνεχίσω τον δρόμο μου. Τον δρόμο της ζωής μου. Μιας ζωής που οι ρίζες της βρίσκονται στο μακρινό παρελθόν, μακριά απ'όλες τις προκλήσεις του παρόντος. 

Η αναζήτηση του έρωτα και της παθιασμένης αγάπης έχουν γίνει πλέων ρουτίνα για μένα. Μια ρουτίνα πότε-πότε με αποτελέσματα, και πότε όχι. Όταν ήμουν 20 χρονών αφοσιώθηκα στο να καταλάβω τον έρωτα. Ασχέτος αν ποτέ δεν τον πίστεψα ολότελα. Περπάτησα σε πολλούς δρόμους, έφτασα πάμπολλες φορές σε αδιέξοδο, γλίστρισα, έπεσα, παραιτήθηκα, σηκώθηκα και συνέχισα. Ακόμη συνεχίζω. 

Συνεχίζω μέχρι σήμερα. Ήλπιζα και φανταζόμουν πως μέχρι τα 25 μου θα είχα πλησιάσει έστω και λίγο τον παράδεισο του έρωτα και την απόλυτη ηρεμία που επικρατεί στο χαμόγελο των ερωτευμένων. Φαίνεται πως το έχω καταφέρει ή τουλάχιστον είμαι πολύ κοντά. 

Ώρες-ώρες όμως νιώθω πως δεν έχω καταφέρει να βρω τη γαλήνη. Μερικές φορές έρχομαι σε σφοδρή σύγκρουση με τον εαυτό μου, κι'αυτή η σύγκρουση μπορεί τα διαρκέσει μήνες. Ξέρω πολύ καλά ποιά είμαι και πώς είμαι. Όμως είναι κάποιες στιγμές που βυθίζομαι στην αντίληψη μιας μαγικής πραγματικότητας. Αυτές οι στιγμές όμως διαρκούν μονάχα δευτερόλεπτα. Αρκετό χρόνο για να ξέρω πως ο κόσμος του έρωτα υπάρχει και αρκετό για να με αφήσει μέσα στην απογοήτευση που αδυνατώ να βρώ τη γαλήνη την οποία αναζητώ. 

Μέχρι σήμερα έχω όμως μάθει πολλά και γι'αυτό θα είμαι πάντα περίφανη. Η Οφήλεια έζησε, έμαθε και συνεχίζει να ζει με την ίδια δίψα που είχε πάντα. Έχω πλέων καταλάβει πως "στη ζωή, υπάρχει μόνο το παρών...το ΤΩΡΑ." Ο χρόνος για μένα δε μετριέται πλέων με τον τρόπο που υπολογίζεται η απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Ο "χρόνος" δεν περνάει. Και αυτό είναι αποδεδηγμένο. Σαν άνθρωποι δυσκολευόμαστε να επικεντρωθούμε στο παρών. Από τη μια, σκεφτόμαστε πάντα τι κάναμε, με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να το κάνουμε καλύτερα, ποιές είναι οι συνέπιες των πράξεών μας, γιατί δεν κάναμε αυτό που έπρεπε...(στο κάτω κάτω τι πάει να πει "πρέπει"; Ποτέ μου δεν κατάλαβα). Από την άλλη, μας απασχολεί το μέλλον. Τι θα κάνουμε αύριο, τι μέτρα πρέπει να λάβουμε, ποιος κίνδυνος μας περιμένει στη γωνιά, πώς να αποφύγουμε αυτό που δε θέλουμε και πώς να πετύχουμε αυτό που πάντα ονειρευόμασταν.

Μαζί σου αγάπη μου αυτό είναι το δίλημμά μου. Φοβάμαι αλλά δε θέλω με τίποτα να αρνηθώ ν'ακολουθήσω το πεπρωμένο μου. Θέλω να το ζήσω ακόμα κι'αν αυτό μου φέρει τραγωδίες και δράματα. Έχω το θάρρος και τη θέληση. Το θάρρος μπορεί να προσελκύσει φόβο και κολακεία, η δύναμη της θέλησης όμως απαιτεί υπομονή και συμβιβασμό. Οι άνθρωποι με μεγάλη δύναμη θέλησης είναι συνήθως μοναχικοί γιατί αποπνέουν ψυχρότητα. Γι'αυτό το λόγο πολλοί μπορεί να με θεωρούν λιγάκι ψυχρή. Το αστείο είναι πως δε θα μπορούσαν ν'απέχουν περισσότερο από τη πραγματικότητα...πως στην καρδιά μου καίει μια μυστική φωτιά, τόσο δυνατή από τότε που συναντηθήκαμε εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι πως εκείνη τη νύχτα για μερικά δευτερόλεπτα δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο κόσμος, ούτε τίποτα. Είμασταν και οι δύο κάπου όπου κανείς δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει. Το μόνο που υπήρχε ήταν η χαρά και η συγκίνηση της στιγμής. 

Σε αυτό το παιχνίδι της μοίρας πιστεύω πως θα νικήσω. Κι'αν πιστεύω ότι θα νικήσω, τότε και η νίκη θα πιστεύει σε μένα. Εξάλλου...καμιά ζωή δεν είναι πλήρης χωρίς μια στάλα τρέλας. Κι'αυτό που ζω μαζί σου είναι η πιο ωραία τρέλα που έχω ζήσει μέχρι σήμερα.

Hold the line please..

Καθισμένη στο πάτωμα αρχίζω να μετροφυλλώ τις άσπρες σελίδες του ξεθωριασμένου κίτρινου τηλεφωνικού καταλόγου. Κοιτάω τους αριθμούς και αποφασίζω να παίξω ένα δικό μου παιχνίδι. Θα έπαιρνα τηλέφωνο άσχετους αριθμούς και απλά θα άκουγα τη φωνή τους. Δεν με ένιαζε ποιος ή ποιά θα απαντούσε. Απλά θα χτυπούσα αριθμούς θα έμενα σιωπηλή και ό,τι κάτσει...

Η στιγμή που ακούς τον ήχο της κλήσης είναι αναμφίβολα μια στιγμή αγωνίας και άγχους. Από τον πρώτο χτύπο, σηκώνομαι και αρχίζω να κάνω τα τυπικά: να περπατάω πάνω κάτω, να μπλέκω την ουρά του τηλεφώνου γύρω απ'τα κρύα μου δάχτυλα, κοιτάζοντας το ηλίθιο μου ψάρι να κολυμπάει πάνω κάτω μέσα στην γυάλα του, και περιμένω.

Περιμένω ν'ακούσω μια φωνή. Απλά μια φωνή. Δεν χρειάζεται να μιλήσω. Ποτέ δεν μιλάω και ποτέ δεν το κλείνω πρώτη. Απλά μου αρέσει η ιδέα του να είμαι ενωμένη με κάποιον εκεί έξω στον κόσμο. Στο τέλος όλοι κουράζονται να περιμένουν την ανταπόκρισή μου και μου το κλείνουν στα μούτρα. Εγώ όμως ανένδωτη. Παραμένω εκεί στην σιωπή μέχρι να το κλείσουν.

Δεν είπα σε κανένα για το παιχνίδι που δημιούργησα. Εξάλλου ο κόσμος δεν με καταλάβει..Ποτέ του δεν με κατάλαβε. Σίγουρα θα με πούν τρελλή αλλά δεν με νιάζει...κάποτε πιστεύω και 'γω το ίδιο για μένα.

Το πώς τον γνώρισα ήταν απλά σύμπτωση. Όπως κάθε βράδυ πήρα το ακουστικό και άρχισα να κτυπάω αριθμούς στην τύχη...περιμένοντας κάποιον να απαντήσει. Τέσσερις χτύποι και καμία ανταπόκριση. Κάνω να κλείσω το ακουστικό όταν ξαφνικά ακούω μια φωνή: 

"Παρακαλώ;" 

Παραμένω σιωπηλή, τυλίγω την ουρά του τηλεφώνου γύρω απ'τα δαχτυλά μου και προσπαθώ να μην αναπνέω. 

"Ναι; Παρακαλώ; Ποιος είναι;"

Δεν ανταποκρίνομαι. 

"Δανάη; εσύ είσαι;" 

Ποιά είναι η Δανάη, σκέφτομαι.

"Δανάη αν είσαι εσύ θα αρχίσω να εκνευρίζομαι. Το ξέρεις πως έχω διάβασμα για την αυριανή εξέταση!" 

Άρα φοιτητής;

Παίρνω βαθιά αναπνοή και σκέφτομαι να το κλείσω. Όμως δεν θέλω να παραβιάσω τους νόμους του δικού μου παιχνιδιού κι έτσι περιμένω να το κλείσει πρώτα αυτός.

"Δανάη το εννοώ, τα παιχνίδια σου με κούρασαν. Εσύ είσαι ή όχι; Παρακαλώ;;;;" 

Άρχισε να εκνευρίζεται. Συνεχίζω να κρατάω την αναπνοή μου. Θα το κλείσει που θα πάει; Όλοι το κλείνουν όταν εκνευρίζονται. Περιμένω. Ποτέ δεν το έχω κλείσει πρώτη και δεν πρόκειται να ξεκινήσω τώρα. 

"Ποιός είναι;" Ξαναρωτάει. 

"Κοίτα, ο Γιώργος δεν είναι εδώ ούτε και ξέρω που είναι. Ο Δημήτρης βγήκε με τη Νάγια στο Jalouse για ποτό και ο Μιχάλης είναι στην λέσχη της σχολής. Εντάξει; Οπόταν αν δεν είναι σε μένα που θες να μιλήσεις, ατύχησες!!" 

Πιο απελπισμένη από ποτέ ετοιμάζομαι να το κλείσω και να σταματήσω αυτή την ηλίθια σύνδεση, αλλά κάτι μου λέει να το πάρω μέχρι τέλους. Πρέπει να το κλείσει πρώτος - και σύντομα!!! 

"Δε μου λες...μήπως θες να μιλήσεις σε κάποιο; Μήπως θες βοήθεια;" 

Κοιτάω το ακουστικό. Καλά, για τρελλή με πήρε; 

"Λοιπόν κοίτα να δεις, εγώ είμαι εδώ και σε ακούω. Οπόταν καλύτερα πες κάτι όσο είμαι εδώ." 

"Αη γαμήσου" φωνάζω. 

"Ποιός νομίζεις πως είσαι; Ο Φρόυντ;" Έχω χάσει την υπομονή μου για να μην μιλήσω.

"Όχι. Ο Άρης." λέει γελώντας. "Είχα αρχίσει να πιστεύω πως δεν έχεις φωνητικές χορδές. Εσύ όμως ποιά είσαι;"

Παύση...
 

"...Ο Θεός", του λέω και το κλείνω.