Alma Libre

"...φτάνει η αγάπη μου..φτάνω εγώ

κι όλα είναι δικά σου..."

Κοιμήθηκα με τη γεύση του στο μυαλό μου. Η σκέψη του με ζέσταινε. Δεν σκεφτόμουνα τίποτα άλλο παρά την εικόνα του και τα λόγια που μου είχε αφήσει στο ακουστικό...

Η ευγένεια της ψυχής του και ο σεβασμός του με κάνουν να τρέμω από ζήλια..θα μπορέσω να του ανταποδώσω όλη αυτή την ομορφιά; Δε φοβάμαι όμως γιατί τον νιώθω κοντά μου..

Είναι μαγεία..εγώ να είμαι έτοιμη να το βάλω στα πόδια κι αυτός με προλαβαίνει. Είναι τόσο γλυκό να νιώθω τα χέρια του να με σφίγγουν χωρίς να με πιέζουν...Κλαίω συχνά και κάθε φορά που το κάνω εκείνος έρχετε στα όνειρα μου..με κρατάει σφιχτά πάνω του, ανασαίνει τα μαλλιά μου κι εγώ ακουμπάω το πρόσωπό μου στο στέρνο του. Ο πειρασμός μου να δραπετεύσω και να ξαναπέσω στην άβυσσο και να μην ξαναβγώ, έχει πλέων εξαφανιστεί.

Με στηρίζουν τα χέρια του, κι εγώ τα εμπιστεύομαι και λέω ότι μαζί του μπορώ να σωθώ και να ζήσω τον έρωτα...γιατί μαζί του η ψυχή μου είναι ελεύθερη ν'αγαπήσει και ν'αγαπηθεί..

Μου λείπει. Χωρίς εκείνον δεν έχω αισθήσεις..δε βλέπω, δεν ακούω, δε μυρίζω. Κυκλοφορώ σαν άδειο σακί σε μια περίεργη πόλη που όλοι είναι μουτρωμένοι, τσαντισμένοι έτοιμοι κάθε στιγμή να με φτύσουν.

Περιμένω τη μέρα που θα βρεθούμε μαζί. Οι δυο μας. Μόνοι μας και θα σκορπάμε φιλιά..σαν δυο ελεύθερες ψυχές...

"Ας είναι να έχεις τη πιο λαμπερή, την πιο μεστή και τέλεια ευτυχία...ας είναι να μπορώ κι εγώ να τη γευτώ μαζί σου, όσο το θέλεις. Γιατί...ξέρε το από τώρα: Εγώ θα το θέλω πάντα, ακόμα και όταν δε θα γυρίζεις πίσω να με κοιτάξεις..."

Όνειρο

"Περίμενέ με...Θα ΄ρθω. Σου το υπόσχομαι...
πως θα μ'αναγνωρίσεις;
Απλούστατα είμαι πάντα ντυμένη με τ'όνειρό σου..."

...Μιλήσαμε για μας, είπαμε πολλά, πιο πολλά από όσα φανταζόμουν ότι θα πω και θα ακούσω. Έχει στο πρόσωπό του μια έκφραση εξυπνάδας και ζωντάνιας που τον κάνει απίστευτα γοητευτικό. Τον άκουγα με προσοχή, μου αρέσει να τον βλέπω να μιλάει. Είμαι πλέων τόσο γοητευμένη που έχω ξεχάσει πως η καρδιά μου ήταν τσακισμένη σε χίλια κομμάτια.

Αυτός είναι γαλήνιος, καθησυχαστικός και ήπιος. Άραγε γνώρισε τον αληθινό έρωτα ποτέ του;

Ανοίχτηκα, άνοιξα μια μικρή χαραμάδα φως, που σκόρπισε την πυκνή ομίχλη που περιβάλλει την ψυχή μου. Του είπα κάποια πράγματα για μένα και τις άτυχες ιστορίες μου, αλλά δεν φανέρωσα καθόλου τη λαχτάρα μου να βρω ένα αληθινό αίσθημα.

Με κοίταξε προσεχτικά, με μάτια θλιμμένα και σοβαρά, και είπε -

"Χαίρομαι που μου μίλησες για το παρελθόν σου. Μου ενισχύει την ιδέα που είχα για σένα"

Φοβήθηκα! Κι'αν αυτή η ιδέα ήταν άσχημη;

"Ποια ιδέα;" ρώτησα

" Ότι είσαι ένα κορίτσι ... Λάθος, μια γυναίκα που έχει περάσει μέσα από κάποιες καταστάσεις για να φτάσει να γίνει αυτό που είναι και να αποκτήσει αυτό το βλέμμα που φτάνει ως το βάθος της ψυχής...Έχεις μια μυστηριώδη, ακαταμάχητη γοητεία."

Μιλούσε με μεγάλες παύσεις, χαρίζοντάς μου τα μάτια του, και μετά άρχιζε πάλι να μιλάει. Εγώ χαμογελούσα σε κάθε του συλλαβή...δεν πίστευα πως όλο αυτό το σκηνικό ήταν αληθινό.

"Θέλω να δοκιμάσω να σε γνωρίσω, μου το επιτρέπεις;" είπε.

"Ασφαλώς σ'το επιτρέπω!" είπα χαμογελώντας, πιάνοντάς του το χέρι.

...Έβλεπα όνειρο...ένα όνειρο πανέμορφο, χωρίς τέλος...ένα όνειρο όπου θ' αφιέρωνα όλη τη νύχτα για να σ'αγαπώ..