Οφήλεια

Λένε πως όταν κλείνεις τα μάτια βλέπεις εκείνο που πραγματικά θέλεις να είσαι. Κλείνω τα μάτια λοιπόν και βλέπω την Οφήλεια.

[Οφήλεια - Όνομα ελληνικής καταγωγής - σημαίνει "ΒΟΗΘΕΙΑ"]

Γιατί διάλεξα αυτό το όνομα; Γιατί και'γώ όπως η Οφήλεια γυρεύω τον Άμλετ που θα με λυτρώσει. Η λύτρωση του ανθρώπου είναι άραγε ο έρωτας;

Ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω τον ουρανό. το φεγγάρι είναι μισό και φαίνεται να με παρατηρεί με βλέμμα συμπόνιας..Το ρωτάω τι μπορώ να κάνω. Εκείνο μου λέει πως για να σωθώ πρέπει να σπάσω την κρούστα γύρω απ'την καρδιά μου κι'αυτό είναι δύσκολο.

Την καρδιά μου ... Είχα ξεχάσει πως είχα. Ίσως δεν το ήξερα ποτέ.

Ποτέ δεν με συγκίνησε καμία συγκινητική σκηνή στο σινεμά, ποτέ δε με άγγιξε κανένα παθιασμένο τραγούδι και τον έρωτα ποτέ δεν τον πίστεψα ολότελα, νομίζοντας πως είναι αδύνατο να τον γνωρίσεις αληθινά. Όχι ποτέ δεν υπήρξα κυνική. Απλώς ποτέ κανείς δεν μου έμαθε να βγάζω έξω τον έρωτα που κρατούσα κρυμμένο μέσα μου, σφραγισμένο. Κάπου βρισκόταν κι έπρεπε να τον ξετρυπώσει...Κι εγώ σαν ηλίθια τον αναζήτησα εκτοξεύοντας την επιθυμία μου προς ένα σύμπαν όπου ο έρωτας έχει απαγορευτεί. Κανείς...κανείς δε μου έκλεισε το δρόμο λέγοντάς μου - " Όχι κοριτσάκι, από δω δεν περνάς."

Πάει τώρα καιρός που η καρδιά μου κλείστηκε σε ένα κελί από πάγο και θα ήταν επικίνδυνο να το γκρεμίσεις μια κι έξω με ένα αποφασιστικό χτύπημα - Η καρδιά μου θα τραυματιζόταν για πάντα.

Εκέινος όμως ξέρει τον τρόπο να λιώσει τον πάγο. Είμαι σίγουρη. Γιατί όμως αυτός ο άνθρωπος ξέρει τόσο καλά αυτό που τόσα χρόνια μου φαινόταν αδύνατο να βρω; Γιατί μέχρι τώρα η ζωή μου επιφύλαξε μόνο βρομιά, μοχθηρία και σκαιότητα; Αυτό το καταπληκτικό πλάσμα μπορεί να μου απλώσει το χέρι και να με βγάλει από τη στενή και βρωμερή τρύπα όπου έχω κουλουριαστεί φοβισμένη ... Φεγγαράκι μου, για πες μου, μπορεί να το κάνει;

Η κρούστα γύρω από την καρδιά είναι δύσκολο να σπάσει. Ίσως όμως η καρδιά μπορεί να χτυπάει τόσο δυνατά, ώστε να κάνει θρύψαλα το καβούκι που την κρατάει κλεισμένη...και να λυτρωθεί από μόνη της...

Κουμαντάροντας τη ζωή

Από το πρωί είχε βαβούρα στο δρόμο. Χάχανα μικρών παιδιών να γεμίζουν την αποπνικτικά μουντή ατμόσφαιρα. Φαντάζομαι τα μάτακια τους λίγο πριν βγούνε απ'το σπίτι: ζωηρά, ξαναμμένα, αγωνιούν να περάσουν ακόμη μια ανέμελη μέρα ζωής και παιχνιδιού...

Σκέφτομαι, πως αυτοί θα ζήσουν και θα ξέρουν πως να κουμαντάρουν τη ζωή τους καλύτερα από εμένα. Οκ, σύμφωνοι, αναπνέω κι εγώ, βιολογικά είμαι εντάξει ... Αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι να βγω από το σπίτι και να συναντήσω τα άγνωστα βλέμματα που με περικυκλώνουν. Το ξέρω, ζω σε μια αιώνια σύγκρουση με τον εαυτό μου...

Είναι μέρες που με βοηθάει το να είμαι με κόσμο και μάλιστα νιώθω μια επιτακτική ανάγκη να το κάνω. Άλλες μέρες το μόνο που με ικανοποιεί είναι να μένω μόνη, εντελώς μόνη. Τότε ρίχνω τα πάντα κάτω απ'το κρεβάτι, ξαπλώνω ανάσκελα και σκέφτομαι ... σκέψεις δικές μου ... που κανένας ποτέ του δεν θα μπορέσει να εισβάλει. Μπορεί να βάλω ν'ακούσω μουσική, σχεδόν πάντα ελληνική έντεχνη ... Δήμητρα Γαλάνη. Νιώθω καλά μέσα στη συνωμοσία μου με τη μουσική, και δεν έχω ανάγκη τίποτα, ειδικά εκείνη τη στιγμή.

Αλλά αυτός ο σαματάς μέσα μου, μου ξεσκίζει τις σάρκες. Ξέρω πως απόψε κάποιοι θα ζήσουν πιο πολύ από μένα. Εγώ θα μείνω κλεισμένη σ'αυτό το μισοσκότεινο δωμάτιο, ν'ακούω τον ήχο της ζωής, και θα τον ακούω ως τη στιγμή που θα με πάρει στην αγκαλιά του ο ύπνος.

Το πρόσωπο

Κάθομαι και γράφω στο μισοσκότεινο δωμάτιό μου, με τους τοίχους γεμάτους από καθρέφτες και αφίσες της Marilyn Monroe. Με κοιτάζει μ'εκείνο το υπέροχο φιλήδονο βλέμμα της να μουντζουρώνω ένα λευκό χαρτί, που καθρεφτίζει τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου καθώς φιλτράρονται απαλά από τις γρίλιες της περσίδας.

Κάνει κρύο, ένα κρύο τσουχτερό, στεγνό. Ακούω τον ήχο του ραδίου από το σαλόνι και ξεχωρίζω το τραγούδι που σε θυμίζει. (ποιός σηκώνεται να το κλέισει τώρα...)

Όλα είναι τόσο ήσυχα και ήπια μέσα σ'αυτό το σπίτι. Λες και όλα είναι κλεισμένα μέσα σ΄έναν προστατευτικό θόλο από υπέρλεπτο γυαλί, και η λαύρα κάνει τις κινήσεις πιο βαριές. Μέσα μου όμως δεν υπάρχει ηρεμία. Είναι σαν ένα ποντίκι να ροκανίζει την ψυχή μου, μα με τόσο ανεπαίσθητο τρόπο, που φαίνεται σχεδόν ευχάριστο (!!)

Δεν νιώθω άσχημα, αλλά ούτε και καλά, το ανησυχητικό είναι ότι ¨δεν νιώθω¨. Όμως ξέρω να συνέρχομαι ... αρκεί να σηκώσω τη ματιά μου και να τη διασταυρώσω με το είδωλό της στους καθρέφτες που με περικυκλώνουν. Ο κάθενας τους μου δίχνει τις εκατό όψεις του προσώπου μου ... που με μια απλή κίνηση συγκεντρωνονται σε μια μόνο εικόνα ... εμένα. Αμέσως μια ηρεμία, μια απαλή ευτυχία με κυριεύει.

Μέσα στα χρόνια που πέρασαν κατάφερα να δημιουργήσω ένα κόσμο δικό μου ... που κάθε μέρα παλεύει να κερδίσει ένα λόγο ύπαρξης. Δε θέλω με τίποτα να καταστρέψω αυτό τον πουπουλένιο κόσμο που έχω φτιάξει, είναι ένας δικός μου κόσμος, και οι μόνοι του κάτοικοι είναι το σώμα μου και οι καθρέφτες και δεν πρόκειται να τον προδώσω.

Το μόνο πράγμα που με κάνει να αισθάνομαι πραγματικά καλά είναι αυτή η εικόνα που παρατηρώ και αγαπάω. Όλα τα άλλα είναι ψεύτικα. Ψεύτικες είναι και οι φιλίες μου, που γεννήθηκαν στην τύχη και μεγάλωσαν στη μετριότητα, χωρίς καμία δύναμη ... Ψεύτικα είναι τα φιλιά που έχω χαρίσει δειλά σε κάποια παιδιά στο σχολείο - με το που αγγίζω τα χείλη με πιάνει κάτι σαν αηδία και θέλω να το βάλω στα πόδια όταν νιώθω τη γλώσσα τους να χώνεται αδέξια. Ψεύτικο ειναι κι αυτό το σπίτι, που τόσο λίγο ταιριάζει με την τωρινή μου ψυχική κατάσταση.

Θα ΄θελα ξαφνικά να ξεκολλήσουν όλα τα κάδρα από τους τοίχους κι από τα παραθυρα να μπεί μια ζέστη πυρακτωμένη, στεγνή.

Θέλω έρωτα, το λέω καθαρά και χωρίς ντροπή. Θέλω να νιώσω την καρδιά μου να λιώνει και θέλω να δω τους σταλακτίτες του πάγου μου να σπάνε και να διαλύονται μέσα στο ποτάμι του πάθους ... της ομορφιάς.