Reality check

Βρέχει συνέχεια αυτές τις μέρες. Ασταμάτητα. Δεν ξέρω αν είναι τα καιρικά φαινόμενα όμως σήμερα είχα την ανάγκη να γράψω.

Καθώς διάβαζα το βιβλίο μου...ήρθα αντιμέτωπη με μια πολύ σωστή φράση. Η φράση είχε ως εξής: "Son los locos que inventaron el amor" που σε απλά ελληνικά πάει να πει πως οι τρελλοί εφεύραν τον έρωτα. Κι έτσι μπήκα σε διάφορες σκέψεις. Όντως οι τρελλοί εφεύραν τον έρωτα ή μήπως ο έρωτας εφευρέθηκε για τους τρελλούς; Μήπως είμαι και'γώ μία απ'αυτούς; Δεν αμφιβάλλω...όλοι μας πάσχουμε από μία δόση τρέλλας όταν είμαστε ερωτευμένοι. Άλλοι από μεγάλη...άλλοι από μικρή...κι'άλλοι από καθόλου κι'αυτοί είναι οι αναίσθητοι. Το ν'αγαπάς σημαίνει πως έχεις χάσει τον έλεγχο. Κι'αυτό είναι τρέλλα...

Το σίγουρο μαζί σου είναι ένα. Πως τα πάντα είναι ένα μυστήριο. Αυτό δε με χαλάει καθόλου..αντίθετα με προκαλεί. Όμως έρχονται κάποιες φάσεις που αυτό το μυστήριο είναι ικανό να με πνίξει. Πάντα ήμουν της άποψης πως όσο λιγότερα ξέρεις τόσο το καλύτερο. Όμως αυτό μαζί σου πλέων δεν ισχύει. Μαζί σου όσο λιγότερα ξέρω τόσο το χειρότερο..και τόσο βασανίζω το μυαλό μου με σκέψεις που δεν έχουν τέλος. Θα ήθελα να μην εξουσίαζα την καρδιά μου...Όποιος είναι ικανός να εξουσιάσει την καρδιά του είναι ικανός να κατακτήσει τον κόσμο...

Πάντως εγώ ένα πράγμα έχω παρατηρήσει. Πως όποτε είμαι ερωτευμένη είναι σαν να χάνω κάθε έλεγχο...κάθε λογική. Κι αυτό το σιχαίνομαι. Θέλω να μπορώ να σκέφτομαι. Θέλω να μπορώ να ελέγχω το συναίσθημα. Είναι δύσκολο το ξέρω. Όμως θέλω να το καταφέρω. Θέλω πάντα να σκέφτομαι αν αυτό που κάνω είναι λογικό. Κουράστηκα να με καθοδηγά το πάθος...

Έρωτας χωρίς πάθος; Ένα μάταιο παιχνίδι. Ένα παραμύθι χωρίς happy end. Από την άλλη σκέφτομαι πως αφού κάθε στιγμή της ζωής μας έχουμε το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο, γιατί να μην ζούμε μια ζωή με αντιφάσεις;

REALITY CHECK?

Καλά είναι τα όνειρα δεν λέω. Όμως συμβαίνει κάποτε εκεί που δεν το περιμένεις να σε χτιπάει ένα χέρι δυνατά στο πρόσωπο και να σου λέει, "έι πιτσιρίκα, ξύπνα!!". Εκείνο που πονάει πιο πολύ δεν είναι το χτύπημα στο πρόσωπο. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιάς πως το χτύπημα σε έφερε πίσω στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα, οδυνηρή...που πρέπει ν'αντέξεις πάση θυσία.

Όπως όλα τα κορίτσια, γεννήθηκα παρθένα και αθώα και μέσα στα χρόνια ονειρευόμουνα να συναντήσω τον άντρα της ζωής μου, τον δικό μου πρίγκηπα. Κάποιο πλούσιο, όμορφο και έξυπνο άνθρωπο που να είναι ικανός να μ'αγαπήσει με τον δικό του τρόπο. Έπειτα ονειρευόμουνα να ντυθώ νυφούλα, να κάνω δύο παιδια (ίσως παραπάνω) που θα τα μεγάλωνα έτσι ώστε να γίνουν μεγάλα και δυνατά, και να ζήσω σ'ένα όμορφο παλάτι πάνω στον πιο ψηλό λόφο έτσι ώστε να έχω θέα τη θάλασσα. Δεν σταματούσα ποτέ να πιστεύω και να ελπίζω πως μια μέρα θα ερχόταν εντελώς απρόσμενα αυτός ο μαγικός πρίγκηπας, θα μου έκλεβε τη καρδιά και μαζί θα κατακτούσαμε τον κόσμο.

REALITY CHECK?

Όμορφο όνειρο για ένα κοριτσάκι. Αυτό που μου μένει τώρα είναι να ονειρεύομαι και να φαντάζομαι τις πολλές και διάφορες εξηγήσεις που θα έδινα στον εαυτό μου μέχρι να βρω τον κατάλληλο τρόπο για να ξεκινήσω μια ιστορία που δεν θα είχε τέλος.

Μόλις με χτυπήσει αυτή η αύρα του reality check μαθαίνω ότι ορισμένα πράγματα χάνονται για πάντα. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος είναι υπερβολικά μεγάλος και πως ο έρωτας ένα πράγμα πολύ επικίνδυνο.

"Στόχος μου είναι να καταλάβω τον έρωτα...αυτό που με κάνει να νιώθω ζωντανή. Ο έρωτας όμως είναι παράλογος. Είναι σαν αρρώστια. Χαμογελάω όμως επειδή ξέρω ότι η θεραπεία είναι χειρότερη από την αρρώστια...απλούστατα δεν θα ερωτεύομαι. Κάθε μέρα που περνά βλέπω πόσο παράλογη είναι η φύση των ανδρών. Πόσο απρόβλεπτη. Αρχικά σοκαριζόμουν, αλλά όσο περνά ο καιρός έμαθα να την ανέχομαι.

Παρόλο που στόχος μου είναι να κατανοήσω τον έρωτα (ακόμα κι'αν αυτό σημαίνει να υποφέρω από τους ανθρώπους στους οποίους θα δώσω την καρδιά μου), βλέπω πως όσοι άγγιξαν την ψυχή μου δεν κατάφεραν να νιώσουν το σώμα μου, και όσοι κατάφεραν να νιώσουν το σώμα μου δεν έφτασαν ποτέ κοντά στο ν'αγγίξουν την ευάλωτη ψυχή μου. Το ιδεώδες είναι να βρω εκείνον που θα κατορθώσει και τα δύο. Ακόμα κι'αν στην προσπάθεια μου κάνω λάθη, πιστεύω πως και αυτά είναι ένας τρόπος για να κατορθώσεις κάτι.

Τι θέλει από μένα ο κόσμος δηλαδή; Να μην ρισκάρω; Να μην πάρω ποτέ το θάρρος να πω ένα τεράστιο ΝΑΙ στη ζωή; Μερικές φορές δεν σου έρχονται δεύτερες ευκαιρίες για να επανορθώσεις, οπόταν δέχεσαι αυτό που σου προσφέρεται. Σίγουρα είναι επικίνδυνο αλλά το αληθινό ρίσκο είναι να μην αρπάξεις αρχικά την ευκαιρία. Αν θα καταφέρω να είμαι πιστή σ'αυτό, πρέπει πρώτα να είμαι πιστή σε μένα την ίδια και πιστή σ'αυτό που θέλω.

REALITY CHECK?

Έχω πλέων καταλάβει πως στη ζωή τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν...ότι όλα είναι απλά μια ψευδαίσθηση. Όποιος έχει χάσει κάτι που κάποτε το είχε σίγουρο, στο τέλος καταλαβαίνει πως τίποτα δεν του ανήκει. Γι'αυτό τον λόγο καλύτερα να ζω την κάθε μέρα σαν να ήταν η πρώτη και η τελευταία. Όλα όμως είναι ζήτημα του πώς θα αντιμετωπίσω τη ζωή μου. Ένα είναι το σίγουρο. Θέλω να παλέψω για τη ζωή πριν έρθει το τέλος μου. Προς το παρών όμως θα αφήσω τη ζωή να αποφασίσει για μένα.

Θέλω να γράψω για τον έρωτα. Πρέπει να σκεφτώ και να γράψω αλλιώς η ψυχή μου δεν θα αντέξει. Κάποτε πίστευα πως ο έρωτας ήταν σκλαβιά. Όμως τελευταία κατάλαβα πως παραλογίζομαι. Η ελευθερία υπάρχει μόνο όταν είναι παρών ο έρωτας. Ο έρωτας είναι η αληθινή εμπειρία της ελευθερίας.

REALITY CHECK?

Να διώξω μακριά τον έρωτα (για το καλό και των δυο μας) ή να του παραδοθώ τυφλά; Ποιο από τα δύο περιέχει το λιγότερο ρίσκο και τον λιγότερο πόνο;

Δεν ξέρω.

Δεν προσδοκώ τίποτα...

Μια ερωτική συνάντηση

Πόσο δύσκολο είναι για δύο ανθρώπους να ερωτευτούνε; Κι'αν τα καταφέρουν τότε πώς μπορούν να κρατήσουν αυτό τον έρωτα αληθινό ακόμα κι'όταν είναι χίλια μίλια μακριά; Πότε ξέρεις αν πρέπει να μιλήσεις γι'αυτόν τον έρωτα; Κι'αν πρέπει τότε πώς ξέρεις τι να πείς και πότε να σταματήσεις;

...Σήμερα κάθισα και έκλαψα. Το είχα ανάγκη. Ένιωθα τη δυνατή φωνή μέσα μου να θέλει να φωνάξει, έτοιμη να κρεπάρει από την αγανάκτηση. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι. Ένιωθα το ένα δάκρυ να συναντάει το άλλο μέχρι που στο τέλος φτάσανε κάπου μακρυά από τα μάτια και την καρδιά μου.

Δεν έκλαιγα για 'κείνον. Δεν έκλαιγα για μιαν αγάπη. Πέρασε ο καιρός που το έκανα αυτό. Έκλαψα για όλα εκείνα που ζήσαμε και για όλα όσα δεν προλάβαμε καλά καλά να γνωρίσουμε.

Ξέρω πως στη ζωή υπάρχουνε στιγμές όπου ένα "ναι" ή ένα "όχι" μπορεί να αλλάξει όλη μας την ύπαρξη. Εγώ όμως δεν τολμάω να κάνω την ερώτηση. Μου φαίνεται πως έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που βρήκα την αγάπη μου και τώρα διαιρωτούμαι αν την έχασα. Φυσικά το ξέρω πως όλα αυτά είναι παραμύθια του μυαλού μου. Έχω την τάση πάντα να βιάζομαι...

Κάποιος, κάπου, κάποτε μου είπε - "Προσπάθησε μόνο να ζήσεις. Το να θυμάσαι είναι η πιο παλιά κληρονομιά." Πώς μπορώ να μην θυμάμαι όλες εκείνες τις στιγμές μας; Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο θέλω να γράψω την ιστορία μας. Είναι ο τρόπος ο δικός μου για να σ'έχω κοντά μου...όσο μακρυά μου κι'αν είσαι. Μόνο έτσι μετατρέπω τη λύπη μου σε νοσταλγία και τη νοσταλγία μου σε αναμνήσεις.

Όλες οι ερωτικές ιστορίες είναι η ίδιες...κι'αυτή που πάω να ζήσω θέλω να διαφέρει...να διαφέρει απ'την αρχή.

Μου λείπεις. Μου λείπεις πολύ και δεν ξέρω αν αυτό θα μου βγεί σε καλό ή σε κακό. Το σίγουρο είναι πως αυτή η νοσταλγία είναι αληθινή.

Φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως δεν με πάρει στα σοβαρά...μήπως και πάλι πληγωθώ. Δεν ξέρω τι σκέφτετε δεν ξέρω πως περνά, δεν ξέρω τι νιώθει...και το ξέρω πως αν μάθω ποτέ...θα αργήσω να μάθω.

"Ο έρωτας είναι όλο πονηριές, όλο παγίδες. Σαν θέλει να εκδηλωθεί, δίχνει ίσα ίσα το φως του και μας επιτρέπει να βλέπουμε μόνο τις σκιές που γεννάει αυτό το φως"

Παλιά είχα πει πως τον έρωτα ποτέ δεν τον πίστεψα ολότελα. Και έιναι η αλήθεια.

"Γιατί υπέφερα και ο Θεός δε με άκουσε. Γιατί πολλές φορές στη ζωή μου προσπάθησα ν'αγαπήσω με όλη μου την καρδιά και τελικά αυτή η αγάπη ποδοπατήθηκε, προδόθηκε. Αν ο Θεος είναι αγάπη, θα έπρεπε να νιάζεται περισσότερο για τα αισθήματά μου."

Αυτό που δέχομαι είναι πως υπάρχουν αποτυχίες. Κανένας δεν ξεφεύγει από αυτές ό,τι και να γίνει ό,τι και να κάνει. Γι'αυτό αξίζει μερικές φορές να χάσεις τεράστειες μάχες για τα όνειρά σου παρά να νικήθείς χωρίς να ξέρεις γιατί αγωνίζεσαι...

Εγώ για σένα θα παλέψω...θα παλέψω για ένα όνειρο μαζί σου.

Τελικά είναι πολύ δύσκολο πράγμα ο έρωτας...

Η επόμενη μέρα...

Το επόμενο πρωί με ξύπνησε ένας ήλιος ζεστός και φωτεινός. Προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια μου όμως οι αχτίνες του είναι τόσο έντονες τόσο δυνατές που δεν τα καταφέρνω.

Με το ένα μάτι ανοιχτό βλέπω τον ήλιο και όλοι οι ήχοι φτάνουν ήπιοι στα αυτιά μου. Ξύπνησα από ένα ταξίδι στο άγνωστο. Ένα όμορφο ταξίδι στο άγνωστο. Δεν ήμουνα σίγουρη γι'αυτό αλλά με το που ξύπνησα όλες οι αμφιβολίες είχαν ήδη φύγει.

Ένα δάκρυ τρέχει στο προσωπό μου. Δεν είναι δάκρυ λύπης. Είναι δάκρυ ευτυχίας...και ίσως το τελευταίο δάκρυ μου που θα τρέξει κάτω από τα μικρά μου μάτια. Το νιώθω.

Χαμογελάω όταν το χέρι του χαιδεύει τη γυμνή μου πλάτη και μου φιλάει το σβέρκο. Γυρίζω, τον κοιτάζω και καταλαβαίνω...τώρα πια ξέρω. Νιώθω παράξενα που ξέρω. Είναι αστείο. Ποτέ μου δεν πίστευα πως κάποτε θα έρθει εκείνη η στιγμή που όλη μου η ζωή θα έχει νόημα...που όλα μου τα αισθήματα και συναισθήματα θα είναι πλέων αναγνωρισμένα.

Τον αγκαλιάζω και πραγματικά νιώθω πως ζω σ'ένα κόσμο που δεν υπάρχει. Σ'ένα κόσμο όπου η μόνη νικήτρια είμαι εγώ. Εγώ και το πάθος μου. Ένα πάθος τόσο φλογισμένο που δύσκολα...μα πολύ δύσκολα θα σβήσει. Δεν θέλω να σβήσει. Μαζί σου θέλω να ζήσω την αιωνιότητα...όσο μικρή κι'αν είναι η ζωή εγώ θα την πάρω μέχρι το άπειρο. Μόνο για σένα...μόνο για σένα...

"Τελιώνω το ταξίδι μου στο σκοτεινό δάσος..κατάφερα να δραπετεύσω από τον πύργο του κακού δράκου, να ξεφύγω από όλους τους αγγέλους και διαβόλους του πειρασμού. Ναι έφυγα μακριά απ΄το τέρας...

...κατέληξα στην αγκαλιά σου...στην δική σου ζεστή και πριγκιπική αγκαλιά. Με περίμενες καθισμένος σε ένα μαλακό και μεταξένιο μαξιλάρι. Μου έβγαλες τα σκισμένα μου ρούχα και με έντυσες νεράιδα. Με φίλησες στο μέτωπο και είπες πως θα κάθεσε να με βλέπεις να κοιμάμαι ήσυχα..

...Ύστερα μια νύχτα κάναμε έρωτα και όταν γύρισα σπίτι το πρωί είδα τα μαλιά μου να λάμπουν και το βάψιμο μου άθικτο...Ένιωσα σαν μια αληθινή πριγκήπισσα...μια πριγκήπισσα τόσο όμορφη που ακόμα και τα όνειρα θέλουν να την κλέψουν!"

17 again

17 φορές ερωτεύτικα, 17 φορές πλήγωσα, 17 φορές σκώτωσα, 17 χρόνια με σταμάτησαν.

Η όλη ιστορία ζωντάνεψε για δύο μέρες. Τον είδα με είδε του άρεσα μου άρεσε και χωρίς να το καταλάβω σε δύο μέρες έφυγε. Και τώρα παλεύω με την σκέψη μου να φέρω πίσω στο μυαλό μου όλα όσα ζήσαμε, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο εκείνες τις δύο μέρες.

"Φεύγω" μου είπε. "Θα φύγω μόνιμα σε δυο μέρες από τώρα."

Με σκώτωσε απλά όταν άκουσα αυτές τις λέξεις να βγαίνουν απ'τα δύο του χείλη. Και το χειρότερο είναι πως δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να το κυνηγήσω. Ναι το ξέρω πως όταν θέλουμε κάτι πολύ το κυνηγάμε. Απλά εγώ δεν το έχω συνηθήσει. Μια ερωτική ιστορία. Ένα παραμύθι δηλαδή. Αυτό που πάντα φοβόμουνα να μη συμβεί.

Φοβάμαι μήπως και ξεχάσω την εικόνα σου. Δεν πρόλαβα να σε μάθω, να σε γνωρίσω, να σε νιώσω. Είναι φορές στην ζωή μου που δεν μπορώ να πώ αυτό που θέλω. Είναι πιο εύκολο να τα κρατάω μέσα μου. Απλά είναι η αμυνά μου. Όμως μαζί σου δεν το θέλω. Μαζί σου θέλω να το φωνάξω να το ζήσω όσο γίνεται και για όσο πάει. Ακόμη και για δεκαεφτά ολόκλήρα χρόνια..όσα μας χωρίζουν τόσα μας ενώνουν.

Το βρίσκω άδικο κάθε λεπτό που περνάει να μου λείπεις τόσο και να μην μπορώ να σ'εχω δίπλα μου. Το βρίσκω ακόμη πιο άδικο να μην μπορώ να σου πω όλα όσα νιώθω. Τα συναισθήματα είναι για να τα ζούμε και όχι για να τ'αρνιόμαστε. Και'γω σαν μια ηλίθια είχα πάντα τον τρόπο να θυσιάζω το θέλω και να κυριαρχεί το πρέπει. Μαζί σου όμως όλα τα θέλω μου ενώθηκαν. Ενώθηκαν μόνο και μόνο για να σ'έχω εσένα. Αυτό όμως που έζησα μαζί σου ήταν καινούργιο...διαφορετικό. Ίσως αυτό το διαφορετικό να είναι και αδιέξοδο. Όμως θα ρισκάρω.

Δεν τολμώ να πω τη λέξη ερωτευμένη γιατί δεν ξέρω τι πάει να πει αυτό. Φοβάμαι. Θέλω τόσο πολύ να πάρω ένα τηλέφωνο. Να ζήσω ξανά εκείνη τη νύχτα. Φοβάμαι. Δεν θέλω να τα διαλύσω όλα για μια αδυναμία. Ή δεν είναι μόνο αδυναμία? Πότε καταλαβαίνεις αν ένα τέτοιο συναίσθημα είναι αθήμερο η όχι? Και πόσο επενδύεις σ'αυτό όταν θεωρείσαι πια για τους άλλους ένα κοριτσάκι? Μέσα στο μυαλό μου υπάρχουν τόσες κι άλλες τόσες αναπάντητες ερωτήσεις.

Μέσα στο σκοτάδι των ονείρων μου εσύ είσαι το φως. Αν ήμουνα εκεί που είσαι τώρα...αν μπορούσα έστω να σε αγγίξω για μια στιγμή...θα σου έλεγα τα πάντα...θα σου έδειχνα τα πάντα...θα σε έφερνα πίσω σε μένα.

Έχω την ανάγκη να ζήσω αυτό το έργο μαζί σου. Έχω την ανάγκη να κάνω τα πάντα μαζί σου. Όχι γιατί το έχω αποθυμένο αλλά γιατί το θέλω. Μαζί σου έχω καταφέρει να ξεχωρίζω τα θέλω μου. Και δυστυχώς ή ευτυχώς μαζί σου αυτά είναι πολλά. Μέσα σε 17 χρόνια θα προλάβω άραγε να τα ζήσω όλα?

Αρκετά ως εδώ...

http://www.youtube.com/watch?v=yHlYzg9rMgY&feature=related