Το πρόσωπο

Κάθομαι και γράφω στο μισοσκότεινο δωμάτιό μου, με τους τοίχους γεμάτους από καθρέφτες και αφίσες της Marilyn Monroe. Με κοιτάζει μ'εκείνο το υπέροχο φιλήδονο βλέμμα της να μουντζουρώνω ένα λευκό χαρτί, που καθρεφτίζει τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου καθώς φιλτράρονται απαλά από τις γρίλιες της περσίδας.

Κάνει κρύο, ένα κρύο τσουχτερό, στεγνό. Ακούω τον ήχο του ραδίου από το σαλόνι και ξεχωρίζω το τραγούδι που σε θυμίζει. (ποιός σηκώνεται να το κλέισει τώρα...)

Όλα είναι τόσο ήσυχα και ήπια μέσα σ'αυτό το σπίτι. Λες και όλα είναι κλεισμένα μέσα σ΄έναν προστατευτικό θόλο από υπέρλεπτο γυαλί, και η λαύρα κάνει τις κινήσεις πιο βαριές. Μέσα μου όμως δεν υπάρχει ηρεμία. Είναι σαν ένα ποντίκι να ροκανίζει την ψυχή μου, μα με τόσο ανεπαίσθητο τρόπο, που φαίνεται σχεδόν ευχάριστο (!!)

Δεν νιώθω άσχημα, αλλά ούτε και καλά, το ανησυχητικό είναι ότι ¨δεν νιώθω¨. Όμως ξέρω να συνέρχομαι ... αρκεί να σηκώσω τη ματιά μου και να τη διασταυρώσω με το είδωλό της στους καθρέφτες που με περικυκλώνουν. Ο κάθενας τους μου δίχνει τις εκατό όψεις του προσώπου μου ... που με μια απλή κίνηση συγκεντρωνονται σε μια μόνο εικόνα ... εμένα. Αμέσως μια ηρεμία, μια απαλή ευτυχία με κυριεύει.

Μέσα στα χρόνια που πέρασαν κατάφερα να δημιουργήσω ένα κόσμο δικό μου ... που κάθε μέρα παλεύει να κερδίσει ένα λόγο ύπαρξης. Δε θέλω με τίποτα να καταστρέψω αυτό τον πουπουλένιο κόσμο που έχω φτιάξει, είναι ένας δικός μου κόσμος, και οι μόνοι του κάτοικοι είναι το σώμα μου και οι καθρέφτες και δεν πρόκειται να τον προδώσω.

Το μόνο πράγμα που με κάνει να αισθάνομαι πραγματικά καλά είναι αυτή η εικόνα που παρατηρώ και αγαπάω. Όλα τα άλλα είναι ψεύτικα. Ψεύτικες είναι και οι φιλίες μου, που γεννήθηκαν στην τύχη και μεγάλωσαν στη μετριότητα, χωρίς καμία δύναμη ... Ψεύτικα είναι τα φιλιά που έχω χαρίσει δειλά σε κάποια παιδιά στο σχολείο - με το που αγγίζω τα χείλη με πιάνει κάτι σαν αηδία και θέλω να το βάλω στα πόδια όταν νιώθω τη γλώσσα τους να χώνεται αδέξια. Ψεύτικο ειναι κι αυτό το σπίτι, που τόσο λίγο ταιριάζει με την τωρινή μου ψυχική κατάσταση.

Θα ΄θελα ξαφνικά να ξεκολλήσουν όλα τα κάδρα από τους τοίχους κι από τα παραθυρα να μπεί μια ζέστη πυρακτωμένη, στεγνή.

Θέλω έρωτα, το λέω καθαρά και χωρίς ντροπή. Θέλω να νιώσω την καρδιά μου να λιώνει και θέλω να δω τους σταλακτίτες του πάγου μου να σπάνε και να διαλύονται μέσα στο ποτάμι του πάθους ... της ομορφιάς.