Όνειρο

"Περίμενέ με...Θα ΄ρθω. Σου το υπόσχομαι...
πως θα μ'αναγνωρίσεις;
Απλούστατα είμαι πάντα ντυμένη με τ'όνειρό σου..."

...Μιλήσαμε για μας, είπαμε πολλά, πιο πολλά από όσα φανταζόμουν ότι θα πω και θα ακούσω. Έχει στο πρόσωπό του μια έκφραση εξυπνάδας και ζωντάνιας που τον κάνει απίστευτα γοητευτικό. Τον άκουγα με προσοχή, μου αρέσει να τον βλέπω να μιλάει. Είμαι πλέων τόσο γοητευμένη που έχω ξεχάσει πως η καρδιά μου ήταν τσακισμένη σε χίλια κομμάτια.

Αυτός είναι γαλήνιος, καθησυχαστικός και ήπιος. Άραγε γνώρισε τον αληθινό έρωτα ποτέ του;

Ανοίχτηκα, άνοιξα μια μικρή χαραμάδα φως, που σκόρπισε την πυκνή ομίχλη που περιβάλλει την ψυχή μου. Του είπα κάποια πράγματα για μένα και τις άτυχες ιστορίες μου, αλλά δεν φανέρωσα καθόλου τη λαχτάρα μου να βρω ένα αληθινό αίσθημα.

Με κοίταξε προσεχτικά, με μάτια θλιμμένα και σοβαρά, και είπε -

"Χαίρομαι που μου μίλησες για το παρελθόν σου. Μου ενισχύει την ιδέα που είχα για σένα"

Φοβήθηκα! Κι'αν αυτή η ιδέα ήταν άσχημη;

"Ποια ιδέα;" ρώτησα

" Ότι είσαι ένα κορίτσι ... Λάθος, μια γυναίκα που έχει περάσει μέσα από κάποιες καταστάσεις για να φτάσει να γίνει αυτό που είναι και να αποκτήσει αυτό το βλέμμα που φτάνει ως το βάθος της ψυχής...Έχεις μια μυστηριώδη, ακαταμάχητη γοητεία."

Μιλούσε με μεγάλες παύσεις, χαρίζοντάς μου τα μάτια του, και μετά άρχιζε πάλι να μιλάει. Εγώ χαμογελούσα σε κάθε του συλλαβή...δεν πίστευα πως όλο αυτό το σκηνικό ήταν αληθινό.

"Θέλω να δοκιμάσω να σε γνωρίσω, μου το επιτρέπεις;" είπε.

"Ασφαλώς σ'το επιτρέπω!" είπα χαμογελώντας, πιάνοντάς του το χέρι.

...Έβλεπα όνειρο...ένα όνειρο πανέμορφο, χωρίς τέλος...ένα όνειρο όπου θ' αφιέρωνα όλη τη νύχτα για να σ'αγαπώ..