...

Όταν όλα είναι σκοτεινά και ασυνειδητοποίητα, το καλύτερο υποκατάστατο είναι το όνειρο. Τον τελευταίο καιρό όλα για μένα μιάζουν ανούσια. Έχω ξεχάσει και τις πέντε μου αισθήσεις. Η ρουτίνα με έχει σκοτώσει, ευχαρίστηση δε βρίσκω σε τίποτα.

Έπειτα είναι και ο κόσμος γύρο μου. Τόσο υποκριτές, τόσο ψεύτικοι. Ακόμη και εκείνοι που πραγματικά πίστευες πως δεν θα σε προδώσουν ποτέ, ξαφνικά συνειδητοποιάς πως απλούστατα γυρεύουν αφορμή να σε μαχαιρώσουν πισόπλατα. Προσπαθώ τόσο πολύ να δω τη ζωή με αισιοδοξία, και να εμπιστευτώ ανθρώπους και προπάντων τον εαυτό μου, και όμως μου φαίνεται αδύνατον. Εγώ φταίω? Ρωτάω, εγώ φταίω?

Αν όχι τότε γιατί τιμωρούμαι? Η ίσως αυτοτιμωρούμαι? Προσπαθώ να ξαναφτιάξω τις εικόνες που κάποτε είχα μα όσο προσπαθώ τόσο τις χάνω. Νιώθω πως ζω την ίδια εικόνα ξανά και ξανά. ΄Οτι στην ουσία στη ζωή μου δεν έχει αλλάξει απολύτος τίποτα. Αλλάζουν οι άλλοι γύρω μου ναι, εγώ όμως όχι. Επαναλαμβάνομαι. Αυτό.

Όσο περνάει ο καιρός νιώθω πως πληρώνω όλα όσα έχω προκαλέσει η ίδια. Και ξέρω πως ακούγεται γελείο αυτό γιατί υπάρχουν χιλιάδες πράγματα πού μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος και όλοι έχουμε ανάγκη από διαφορετικές εικόνες. Όμως εγώ έχω μείνει στάσιμη. Και μόνο τα γεγονότα με καθορίζουν και με οδηγούν και όχι εγώ αυτά.

Προσπαθώ τόσο πολύ να βάλω τα πράγματα στη θέση τους και συνήθως εκεί πάλι κάνω λάθος γιατί ότι και να γίνει ο χρόνος θα κάνει αυτό που οφίλει.

Οι άνθρωποι είναι κομπλεξικοί και δεν βγάζω τον εαυτό μου απ'εξω. Θέλουν κάτι πολύ και το διώχνουν μόνο και μόνο επειδή ντρέπονται για το τί θα πουν οι άλλοι. Φόβος? Ανασφάλεια? Ταμπού? Θλίψη?

Η κούραση που νιώθει η ψυχή μου και το σώμα μου δεν περιγράφεται. Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο έτσι...

..."Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα"...