17 φορές ερωτεύτικα, 17 φορές πλήγωσα, 17 φορές σκώτωσα, 17 χρόνια με σταμάτησαν.
Η όλη ιστορία ζωντάνεψε για δύο μέρες. Τον είδα με είδε του άρεσα μου άρεσε και χωρίς να το καταλάβω σε δύο μέρες έφυγε. Και τώρα παλεύω με την σκέψη μου να φέρω πίσω στο μυαλό μου όλα όσα ζήσαμε, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο εκείνες τις δύο μέρες.
"Φεύγω" μου είπε. "Θα φύγω μόνιμα σε δυο μέρες από τώρα."
Με σκώτωσε απλά όταν άκουσα αυτές τις λέξεις να βγαίνουν απ'τα δύο του χείλη. Και το χειρότερο είναι πως δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να το κυνηγήσω. Ναι το ξέρω πως όταν θέλουμε κάτι πολύ το κυνηγάμε. Απλά εγώ δεν το έχω συνηθήσει. Μια ερωτική ιστορία. Ένα παραμύθι δηλαδή. Αυτό που πάντα φοβόμουνα να μη συμβεί.
Φοβάμαι μήπως και ξεχάσω την εικόνα σου. Δεν πρόλαβα να σε μάθω, να σε γνωρίσω, να σε νιώσω. Είναι φορές στην ζωή μου που δεν μπορώ να πώ αυτό που θέλω. Είναι πιο εύκολο να τα κρατάω μέσα μου. Απλά είναι η αμυνά μου. Όμως μαζί σου δεν το θέλω. Μαζί σου θέλω να το φωνάξω να το ζήσω όσο γίνεται και για όσο πάει. Ακόμη και για δεκαεφτά ολόκλήρα χρόνια..όσα μας χωρίζουν τόσα μας ενώνουν.
Το βρίσκω άδικο κάθε λεπτό που περνάει να μου λείπεις τόσο και να μην μπορώ να σ'εχω δίπλα μου. Το βρίσκω ακόμη πιο άδικο να μην μπορώ να σου πω όλα όσα νιώθω. Τα συναισθήματα είναι για να τα ζούμε και όχι για να τ'αρνιόμαστε. Και'γω σαν μια ηλίθια είχα πάντα τον τρόπο να θυσιάζω το θέλω και να κυριαρχεί το πρέπει. Μαζί σου όμως όλα τα θέλω μου ενώθηκαν. Ενώθηκαν μόνο και μόνο για να σ'έχω εσένα. Αυτό όμως που έζησα μαζί σου ήταν καινούργιο...διαφορετικό. Ίσως αυτό το διαφορετικό να είναι και αδιέξοδο. Όμως θα ρισκάρω.
Δεν τολμώ να πω τη λέξη ερωτευμένη γιατί δεν ξέρω τι πάει να πει αυτό. Φοβάμαι. Θέλω τόσο πολύ να πάρω ένα τηλέφωνο. Να ζήσω ξανά εκείνη τη νύχτα. Φοβάμαι. Δεν θέλω να τα διαλύσω όλα για μια αδυναμία. Ή δεν είναι μόνο αδυναμία? Πότε καταλαβαίνεις αν ένα τέτοιο συναίσθημα είναι αθήμερο η όχι? Και πόσο επενδύεις σ'αυτό όταν θεωρείσαι πια για τους άλλους ένα κοριτσάκι? Μέσα στο μυαλό μου υπάρχουν τόσες κι άλλες τόσες αναπάντητες ερωτήσεις.
Μέσα στο σκοτάδι των ονείρων μου εσύ είσαι το φως. Αν ήμουνα εκεί που είσαι τώρα...αν μπορούσα έστω να σε αγγίξω για μια στιγμή...θα σου έλεγα τα πάντα...θα σου έδειχνα τα πάντα...θα σε έφερνα πίσω σε μένα.
Έχω την ανάγκη να ζήσω αυτό το έργο μαζί σου. Έχω την ανάγκη να κάνω τα πάντα μαζί σου. Όχι γιατί το έχω αποθυμένο αλλά γιατί το θέλω. Μαζί σου έχω καταφέρει να ξεχωρίζω τα θέλω μου. Και δυστυχώς ή ευτυχώς μαζί σου αυτά είναι πολλά. Μέσα σε 17 χρόνια θα προλάβω άραγε να τα ζήσω όλα?
Αρκετά ως εδώ...
"Πεινάμε κι οι δυο για ένα χαμόγελο,
ReplyDeleteκαι μια μπουκιά ήσυχο ύπνο"
"Άυριο λες...
Και μέσα σ' αυτή την αναμονή
παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο Ποτε!"
"Μα ευλογημένοι αυτοί που τα έδωσαν όλα
κι ύστεραν κοίταξαν ένα άστρο σαν τη μόνη ανταπόδοση"
Η απάντησή μου, όπως τη ζωγράφισε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης