Take off

« Δε βλέπω, κι εσύ τα ξέρεις όλα. Ακόμα κι έτσι όμως, η ζωή μου δε θα είναι άχρηστη, επειδή ξέρω ότι θα ξανασυναντηθούμε, σε κάποια άλλη στιγμή πιο τραγική από τώρα.»

Καθισμένη στη θέση μου, κοιτάζω έξω από το μικρό παραθυράκι του αεροπλάνου. Σκέφτομαι το σήμερα. Το 2012. Πώς έχει γίνει ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα...Πολέμοι, έλλειψη σεβασμού, κατάθλιψη, φτώχια...κόσμος φτωχός στα υλικά αγαθά...φτωχός και στα αισθήματα. 

Όλοι μας θέλουμε την ίδια ώρα τα πάντα και το τίποτα ενώ τα πράγματα φαντάζουν πιο μαύρα όσο προχωράμε προς το μέλλον. Φοβάμαι. Δεν είμαι απαισιόδοξη...όχι. Απλά ρεαλίστρια. Και σαν προχωράμε στο μέλλον, εγώ μένω εδώ. Να προσπαθώ όπως πάντα να συνεχίσω τον δρόμο μου. Τον δρόμο της ζωής μου. Μιας ζωής που οι ρίζες της βρίσκονται στο μακρινό παρελθόν, μακριά απ'όλες τις προκλήσεις του παρόντος. 

Η αναζήτηση του έρωτα και της παθιασμένης αγάπης έχουν γίνει πλέων ρουτίνα για μένα. Μια ρουτίνα πότε-πότε με αποτελέσματα, και πότε όχι. Όταν ήμουν 20 χρονών αφοσιώθηκα στο να καταλάβω τον έρωτα. Ασχέτος αν ποτέ δεν τον πίστεψα ολότελα. Περπάτησα σε πολλούς δρόμους, έφτασα πάμπολλες φορές σε αδιέξοδο, γλίστρισα, έπεσα, παραιτήθηκα, σηκώθηκα και συνέχισα. Ακόμη συνεχίζω. 

Συνεχίζω μέχρι σήμερα. Ήλπιζα και φανταζόμουν πως μέχρι τα 25 μου θα είχα πλησιάσει έστω και λίγο τον παράδεισο του έρωτα και την απόλυτη ηρεμία που επικρατεί στο χαμόγελο των ερωτευμένων. Φαίνεται πως το έχω καταφέρει ή τουλάχιστον είμαι πολύ κοντά. 

Ώρες-ώρες όμως νιώθω πως δεν έχω καταφέρει να βρω τη γαλήνη. Μερικές φορές έρχομαι σε σφοδρή σύγκρουση με τον εαυτό μου, κι'αυτή η σύγκρουση μπορεί τα διαρκέσει μήνες. Ξέρω πολύ καλά ποιά είμαι και πώς είμαι. Όμως είναι κάποιες στιγμές που βυθίζομαι στην αντίληψη μιας μαγικής πραγματικότητας. Αυτές οι στιγμές όμως διαρκούν μονάχα δευτερόλεπτα. Αρκετό χρόνο για να ξέρω πως ο κόσμος του έρωτα υπάρχει και αρκετό για να με αφήσει μέσα στην απογοήτευση που αδυνατώ να βρώ τη γαλήνη την οποία αναζητώ. 

Μέχρι σήμερα έχω όμως μάθει πολλά και γι'αυτό θα είμαι πάντα περίφανη. Η Οφήλεια έζησε, έμαθε και συνεχίζει να ζει με την ίδια δίψα που είχε πάντα. Έχω πλέων καταλάβει πως "στη ζωή, υπάρχει μόνο το παρών...το ΤΩΡΑ." Ο χρόνος για μένα δε μετριέται πλέων με τον τρόπο που υπολογίζεται η απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Ο "χρόνος" δεν περνάει. Και αυτό είναι αποδεδηγμένο. Σαν άνθρωποι δυσκολευόμαστε να επικεντρωθούμε στο παρών. Από τη μια, σκεφτόμαστε πάντα τι κάναμε, με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να το κάνουμε καλύτερα, ποιές είναι οι συνέπιες των πράξεών μας, γιατί δεν κάναμε αυτό που έπρεπε...(στο κάτω κάτω τι πάει να πει "πρέπει"; Ποτέ μου δεν κατάλαβα). Από την άλλη, μας απασχολεί το μέλλον. Τι θα κάνουμε αύριο, τι μέτρα πρέπει να λάβουμε, ποιος κίνδυνος μας περιμένει στη γωνιά, πώς να αποφύγουμε αυτό που δε θέλουμε και πώς να πετύχουμε αυτό που πάντα ονειρευόμασταν.

Μαζί σου αγάπη μου αυτό είναι το δίλημμά μου. Φοβάμαι αλλά δε θέλω με τίποτα να αρνηθώ ν'ακολουθήσω το πεπρωμένο μου. Θέλω να το ζήσω ακόμα κι'αν αυτό μου φέρει τραγωδίες και δράματα. Έχω το θάρρος και τη θέληση. Το θάρρος μπορεί να προσελκύσει φόβο και κολακεία, η δύναμη της θέλησης όμως απαιτεί υπομονή και συμβιβασμό. Οι άνθρωποι με μεγάλη δύναμη θέλησης είναι συνήθως μοναχικοί γιατί αποπνέουν ψυχρότητα. Γι'αυτό το λόγο πολλοί μπορεί να με θεωρούν λιγάκι ψυχρή. Το αστείο είναι πως δε θα μπορούσαν ν'απέχουν περισσότερο από τη πραγματικότητα...πως στην καρδιά μου καίει μια μυστική φωτιά, τόσο δυνατή από τότε που συναντηθήκαμε εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι πως εκείνη τη νύχτα για μερικά δευτερόλεπτα δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο κόσμος, ούτε τίποτα. Είμασταν και οι δύο κάπου όπου κανείς δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει. Το μόνο που υπήρχε ήταν η χαρά και η συγκίνηση της στιγμής. 

Σε αυτό το παιχνίδι της μοίρας πιστεύω πως θα νικήσω. Κι'αν πιστεύω ότι θα νικήσω, τότε και η νίκη θα πιστεύει σε μένα. Εξάλλου...καμιά ζωή δεν είναι πλήρης χωρίς μια στάλα τρέλας. Κι'αυτό που ζω μαζί σου είναι η πιο ωραία τρέλα που έχω ζήσει μέχρι σήμερα.