Πεθύμησα τα πάντα...τα παλιά τα πάντα! Τότε που ήμουν ακόμη ένα κοριτσάκι με δυο κοτσίδες. Τότε που κάθε μέρα ήμουν στη γιαγιά γιατί εκεί στην αγκαλιά της ένιωθα ασφαλής. Τότε που είχα όρεξη να κάνω χίλια πράγματα το δευτερόλεπτο...τότε που ο νους μου γεννούσε συνέχεια ιδέες και όνειρα γιατί το ήθελε, γιατί το πίστευε. Όνειρα ατέλιωτα...πιθανά και μη.
Κάποτε τα πράγματα για μένα ήταν πιο απλά. Δεν χρειαζότανε να δώσω εξηγήσεις κανενός, δεν απογοητευόμουν από κανένα, γιατί όλα γύρω μου, μου φαινόντουσαν παιχνίδι. Πήγαινα καθημερινά στην γειτονική αλάνα, για να δω τους φίλους, να παίξω, να γελάσω, να εκτονωθώ. Πήγαινα κάθε μέρα την ίδια ώρα και κάθε φορά η λαχτάρα μου μεγάλωνε..(μήπως ενθουσιαζόμουνα μόνη μου; - έχω την τάση να το κάνω!!)
Όσο πέρναγε ο καιρός ένας-ένας οι παίχτες φεύγανε. Τη μια μέρα ο ένας, την άλλη ο άλλος...και στο τέλος έμεινα εκεί, να τους περιμένω! Όμως δεν τα παράτησα, πίστευα πως ήταν προσωρινό και πως μια μέρα θα γυρίζανε...Όσο το πίστευα όμως...τόσο πιο πολύ απογοητευόμουν...Πήγαινα κάθε μέρα, την ίδια ώρα και έφευγα νιώθωντας σαν ένα κοριτσάκι που του αρπάζουν τις κούκλες απ'το χέρι του. Όντας όμως μικρό κοριτσάκι, δεν τα έπαιρνα την απογοήτευση μου στα σοβαρά...πάντα είχα κι'άλλες κούκλες για να παίζω.
Σήμερα, στα 22 μου χρόνια δεν πίστευα πως τα πράγματα θα παράμεναν τα ίδια. Εντάξει, ναι. Όσο μεγαλώνουμε, γινόμαστε πιο εγωιστές, και πιο σκληροί με τα συναισθήματά μας κι'αυτό είναι λόγο της απαίσιας κοινωνίας που ζούμε όπου τα μόνα κυρίαρχα συναισθήματα είναι ο εγωισμός και η κακία.
Αυτό που βρίσκω όμως απαράδεχτο, είναι να είμαστε σκληροί με τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας ακόμα και στις πιο δύσκολες - για εμάς - στιγμές. Πόσο άδικο είναι αυτό; Όσο αδικημένη ένιωθα τότε με τα παιδιά στην αλάνα, τόσο και ακόμη περισσότερο αδικημένη νιώθω τώρα. Το χειρότερο είναι πως κανένας δεν το παραδέχεται, ή απλά δεν θέλει να το παραδεχτεί. Βάζουν όλοι τις μάσκες του "εγώ είμαι αναίσθητος/η, δεν με νιάζει τίποτα, δεν ξέρω τίποτα" και προχωρούν και ζούν στιν ίδια ψεύτικη εικόνα τους.
Ας βρισκότανε ένας, μια φορά, που να'χει τη λεβεντιά και να μας πει:
"Ναι ρε γαμώτο, τα ξεπούλησα όλα. Και τα ιερά και τα όσια, όλα. Έτσι γιατί το γούσταρα. Για να κάνω άνετα μπουμπουλήθρες με το καλαμάκι στο φραπέ μου. Για να με βλέπετε και να με χαίρεστε."
Ας βρισκότανε μονάχα ένας να το πεί χωρίς να κολώνει να δίξει το αληθινό του πρόσωπο. Έτσι απλά κι΄ωραία να το πει. Χωρίς να επικαλείται άλλοθι, θεωρίες, ιδεολογίες, αέρα κουπανιστό.
Εκείνου...θα του'βγαζα ευχαρίστως το καπέλο.
Δεν πιστεύω πως θα βρεθεί. Η ειλικρίνεια και η γνησιότητα είναι σπάνιο φαινόμενο στις μέρες μας. Οι άνθρωποι πλέων φοράνε τα αισθήματα σαν τα ρούχα. Δεν τα βγάζουν από μέσα τους. Διαλέγουν σχέδιο και νούμερο και λανσάρουν τα μοντελάκια τους. Είναι αυτά τα μοντελάκια που εγώ σιχαίνομαι γιατί συνεχώς με απογοητεύουν. Η τελειότητα που πλασάρουν κάποιοι και η μεγάλη ισορροπία με ξενερώνουν. Στεγνώνει το στόμα μου. Δεν αντέχω. Απλά και μόνο γιατί δεν είναι η αλήθεια.
Με πονάει που τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Με πονάει πολύ που ζω σ'ένα κόσμο που όλοι βλέπουν και σιωπούν. Οι ανοχές μου ξεπέρασαν προ πολλου τα όρια του συναγερμού. Οι καταστάσεις με αναγκάζουν να λανσάρω και'γώ το μοντελάκι μου. Με πιέζουν. Δεν το θέλω. ΔΕΝ-ΤΟ-ΘΕΛΩ. Δεν μου πάει. Τελία και παύλα!!
Αν το καλοσκεφτούμε, κανείς δε ζει για τον άλλον. Ο καθένας μας πολεμάει για πάρτη του. Συμβαίνει κάποτε, δυο άνθρωποι να συναντιούνται και να δανείζει ο ένας στον άλλον ένα κομματάκι από τη ζωή του. Άλλοι δανείζουν με τόκο, άλλοι χωρίς τόκο, άλλοι εν λευκώ κι άλλοι με τζίφρες. Αλλά κανείς δε χαρίζει...Δίνει και παίρνει. Ή...περιμένει να πάρει. Το ίδιο κάνει.
Εγώ έκανα λάθος - μεγάλο λάθος - και χάρισα κομματάρες από τη ζωή μου, και άφησα κομματάκια για μένα. Φαίνεται το πάθημα με τα παιδιά στην αλάνα πριν χρόνια, δε μου έγινε μάθημα. Τώρα όμως εγώ δεν παίζω σε κανένα παιχνίδι και δεν πρόκειται να χαρίσω κανενός τίποτα. Όλα για όλα σε μένα θα τα δώσω. Αυτοί που αρπάζουν, δε χορταίνουν. Καλπάζουν στην ψυχή του άλλου, καίνε και ρημάζουν. Όσο τους ταίζεις, τόσο πεινούν. Όσο τους ποτίζεις, τόσο διψούν. Δεν έχουν σταματημό.
Ευτυχώς, μέχρι τα 22 μου έμαθα μερικά χρήσιμα πραγματάκια...
DISAPPOINTMENT? GAME -- OVER!
No comments:
Post a Comment