Το πορτρέτο

Ξέρεις τι σκέφτομαι; Σκέφτομαι πως ήταν κάκιστη ιδέα να ξεκινήσω να γράφω...Ξέρω πως είμαι εγώ, ξέρω καλά τον εαυτό μου. Σε μερικές μέρες θα ξεχάσω τον κωδικό ή μπορεί να πάψω να θέλω να γράφω, γιατί ζηλεύω πάρα πολύ τις ίδιες μου τις σκέψεις. Ή ίσως να νιώσω τελείως ηλίθια και να σταματήσω να γράφω.

Δεν ξέρω αν μου κάνει καλό να εκμυστηρεύομαι, αλλά τουλάχιστον ξεσκάω.

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα και δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Σερνόμουνα όλο αυτό τον καιρό και κουβάλαγα στην πλάτη την ανικανότητά μου να τα βγάζω πέρα με τον κόσμο. Βλέπω γύρω μου μόνο μετριότητα και με χαλάει ακόμα και η ιδέα να βγαίνω. Για να πάω πού; Με ποιον;

.....

Ξεστρώνω το κρεβάτι και χώνομαι κάτω από τα σκεπάσματα, βρέχοντας τα σεντόνια με δάκρυα. Η μυρωδιά του μαλακτικού ανακατεύεται με την παράξενη οσμή της μύξας που κυλάει από την μύτη μου. Τη σκουπίζω με την παλάμη του χεριού και σκουπίζω και τα δάκρυά μου.

Παρατηρώ το πορτρέτο μου που κρέμεται στον τοίχο. Μου το έχει κάνει πριν από λίγο χρόνια ένας Γάλλος ζωγράφος στα σοκάκια της Μονμάρτρης - "Το Όρος των Μαρτύρων".

Με είχε σταματήσει στο δρόμο και μου είχε πει:

"Έχεις πολύ όμορφο πρόσωπο, άφησέ με να το σχεδιάσω. Θα το κάνω δωρεάν, αλήθεια."

Και όσο το μολύβι του τραβούσε γραμμές στο χαρτί τα μάτια του έλαμπαν και γελούσαν, αντί να γελάει το στόμα του, που το κρατούσε κλειστό.

"Γιατί νομίζετε ότι έχω όμορφο πρόσωπο;" τον ρώτησα ενώ ποζάριζα.

"Γιατί εκφράζει ομορφιά, αγνότητα, αθωότητα και πνευματικότητα", απάντησε κάνοντας μεγάλες χειρονομίες.

Κάτω από τις κουβέρτες ξανασκέφτομαι τα λόγια του ζωγράφου, αλλά και τα προηγούμενα χρόνια, όταν έχασα αυτό το σπάνειο στοιχείο που ο γέρος ζωγράφος είχε βρει σ'εμένα. Το έχασα μέσα στα κρύα σεντόνια και στα χέρια κάποιου που μου θέρισε την καρδιά και τώρα πια δε χτυπάει...για κανένα. Νεκρή. Εγώ...καρδιά έχω, παρ'όλο που εκείνος δεν το καταλαβαίνει, κανείς ποτέ δε θα το καταλάβει.

Και προτού την ανοίξω σε οποιονδήποτε θα του δώσω πρώτα το σώμα μου, για δύο λόγους:

Γιατί ίσως, όταν με απολαύσει, θα δοκιμάσει τη γεύση της οργής και της πίκρας και έτσι θα νιώσει λιγουλάκι τρυφερότητα, κι ακόμα γιατί μπορεί να ερωτευτεί το πάθος μου τόσο πολύ, που να μην μπορεί να κάνει χωρίς αυτό. Μόνο μετά από αυτό θα δώσω ολοκληρωτικά τον εαυτό μου, χωρίς χρονοτριβή, χωρίς επιφυλάξεις, γιατί δε θέλω να χαθεί τίποτα από αυτά που ανέκαθεν λαχταρούσα. Θα το κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου και θα το κάνω να μεγαλώσει σαν σπάνιο και λεπτό λουλούδι, προσέχοντας μήπως κανένας δυνατός αέρας το τσακίσει ξαφνικά.

Το ορκίζομαι...

[Δε σταματάω να ψάχνω και δε θα σταματήσω αν δε βρω πρώτα αυτό που θέλω. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι θέλω. Όμως δε με νιάζει. Μια μικρή φωνή μέσα μου ψυθιρίζει, "ψάχνε...συνέχιζε να ψάχνεις...πάντα".]

Κάποιος, κάπου, κάποτε μου είπε πως ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου είναι η μοναξιά. Και αυτό με προβλημάτισε, πολύ. Η μοναξιά ίσως με καταστρέφει, αλλά δε με φοβίζει. Είμαι η καλύτερή μου φίλη, δε θα μπορούσα ποτέ να προδώσω τον εαυτό μου, ποτέ να τον εγκαταλείψω. Ίσως όμως θα μπορούσα να κάνω κακό στον εαυτό μου, ίσως...ναι. Και όχι γιατί ευχαριστιέμαι να το κάνω, αλλά γιατί θέλω να τιμωρηθώ με κάποιον τρόπο.

Αλλά πως γίνεται μία σαν κι εμένα ν'αγαπάει τον εαυτό της και συνάμα να θέλει να τον τιμωρήσει? Είναι αντίφαση, το ξέρω. Ποτέ η αγάπη και το μίσος δεν ήταν τόσο κοντά, τόσο σύμμαχοι, τόσο μέσα μου.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Δεν κουνιέται τίποτα, δεν ακούγεται τίποτα, η απόλυτη ησυχία, η απόλυτη ανουσία. Η αναπνοή μου θολώνει το γυαλί...