Reality check

Βρέχει συνέχεια αυτές τις μέρες. Ασταμάτητα. Δεν ξέρω αν είναι τα καιρικά φαινόμενα όμως σήμερα είχα την ανάγκη να γράψω.

Καθώς διάβαζα το βιβλίο μου...ήρθα αντιμέτωπη με μια πολύ σωστή φράση. Η φράση είχε ως εξής: "Son los locos que inventaron el amor" που σε απλά ελληνικά πάει να πει πως οι τρελλοί εφεύραν τον έρωτα. Κι έτσι μπήκα σε διάφορες σκέψεις. Όντως οι τρελλοί εφεύραν τον έρωτα ή μήπως ο έρωτας εφευρέθηκε για τους τρελλούς; Μήπως είμαι και'γώ μία απ'αυτούς; Δεν αμφιβάλλω...όλοι μας πάσχουμε από μία δόση τρέλλας όταν είμαστε ερωτευμένοι. Άλλοι από μεγάλη...άλλοι από μικρή...κι'άλλοι από καθόλου κι'αυτοί είναι οι αναίσθητοι. Το ν'αγαπάς σημαίνει πως έχεις χάσει τον έλεγχο. Κι'αυτό είναι τρέλλα...

Το σίγουρο μαζί σου είναι ένα. Πως τα πάντα είναι ένα μυστήριο. Αυτό δε με χαλάει καθόλου..αντίθετα με προκαλεί. Όμως έρχονται κάποιες φάσεις που αυτό το μυστήριο είναι ικανό να με πνίξει. Πάντα ήμουν της άποψης πως όσο λιγότερα ξέρεις τόσο το καλύτερο. Όμως αυτό μαζί σου πλέων δεν ισχύει. Μαζί σου όσο λιγότερα ξέρω τόσο το χειρότερο..και τόσο βασανίζω το μυαλό μου με σκέψεις που δεν έχουν τέλος. Θα ήθελα να μην εξουσίαζα την καρδιά μου...Όποιος είναι ικανός να εξουσιάσει την καρδιά του είναι ικανός να κατακτήσει τον κόσμο...

Πάντως εγώ ένα πράγμα έχω παρατηρήσει. Πως όποτε είμαι ερωτευμένη είναι σαν να χάνω κάθε έλεγχο...κάθε λογική. Κι αυτό το σιχαίνομαι. Θέλω να μπορώ να σκέφτομαι. Θέλω να μπορώ να ελέγχω το συναίσθημα. Είναι δύσκολο το ξέρω. Όμως θέλω να το καταφέρω. Θέλω πάντα να σκέφτομαι αν αυτό που κάνω είναι λογικό. Κουράστηκα να με καθοδηγά το πάθος...

Έρωτας χωρίς πάθος; Ένα μάταιο παιχνίδι. Ένα παραμύθι χωρίς happy end. Από την άλλη σκέφτομαι πως αφού κάθε στιγμή της ζωής μας έχουμε το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο, γιατί να μην ζούμε μια ζωή με αντιφάσεις;

REALITY CHECK?

Καλά είναι τα όνειρα δεν λέω. Όμως συμβαίνει κάποτε εκεί που δεν το περιμένεις να σε χτιπάει ένα χέρι δυνατά στο πρόσωπο και να σου λέει, "έι πιτσιρίκα, ξύπνα!!". Εκείνο που πονάει πιο πολύ δεν είναι το χτύπημα στο πρόσωπο. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιάς πως το χτύπημα σε έφερε πίσω στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα, οδυνηρή...που πρέπει ν'αντέξεις πάση θυσία.

Όπως όλα τα κορίτσια, γεννήθηκα παρθένα και αθώα και μέσα στα χρόνια ονειρευόμουνα να συναντήσω τον άντρα της ζωής μου, τον δικό μου πρίγκηπα. Κάποιο πλούσιο, όμορφο και έξυπνο άνθρωπο που να είναι ικανός να μ'αγαπήσει με τον δικό του τρόπο. Έπειτα ονειρευόμουνα να ντυθώ νυφούλα, να κάνω δύο παιδια (ίσως παραπάνω) που θα τα μεγάλωνα έτσι ώστε να γίνουν μεγάλα και δυνατά, και να ζήσω σ'ένα όμορφο παλάτι πάνω στον πιο ψηλό λόφο έτσι ώστε να έχω θέα τη θάλασσα. Δεν σταματούσα ποτέ να πιστεύω και να ελπίζω πως μια μέρα θα ερχόταν εντελώς απρόσμενα αυτός ο μαγικός πρίγκηπας, θα μου έκλεβε τη καρδιά και μαζί θα κατακτούσαμε τον κόσμο.

REALITY CHECK?

Όμορφο όνειρο για ένα κοριτσάκι. Αυτό που μου μένει τώρα είναι να ονειρεύομαι και να φαντάζομαι τις πολλές και διάφορες εξηγήσεις που θα έδινα στον εαυτό μου μέχρι να βρω τον κατάλληλο τρόπο για να ξεκινήσω μια ιστορία που δεν θα είχε τέλος.

Μόλις με χτυπήσει αυτή η αύρα του reality check μαθαίνω ότι ορισμένα πράγματα χάνονται για πάντα. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος είναι υπερβολικά μεγάλος και πως ο έρωτας ένα πράγμα πολύ επικίνδυνο.

"Στόχος μου είναι να καταλάβω τον έρωτα...αυτό που με κάνει να νιώθω ζωντανή. Ο έρωτας όμως είναι παράλογος. Είναι σαν αρρώστια. Χαμογελάω όμως επειδή ξέρω ότι η θεραπεία είναι χειρότερη από την αρρώστια...απλούστατα δεν θα ερωτεύομαι. Κάθε μέρα που περνά βλέπω πόσο παράλογη είναι η φύση των ανδρών. Πόσο απρόβλεπτη. Αρχικά σοκαριζόμουν, αλλά όσο περνά ο καιρός έμαθα να την ανέχομαι.

Παρόλο που στόχος μου είναι να κατανοήσω τον έρωτα (ακόμα κι'αν αυτό σημαίνει να υποφέρω από τους ανθρώπους στους οποίους θα δώσω την καρδιά μου), βλέπω πως όσοι άγγιξαν την ψυχή μου δεν κατάφεραν να νιώσουν το σώμα μου, και όσοι κατάφεραν να νιώσουν το σώμα μου δεν έφτασαν ποτέ κοντά στο ν'αγγίξουν την ευάλωτη ψυχή μου. Το ιδεώδες είναι να βρω εκείνον που θα κατορθώσει και τα δύο. Ακόμα κι'αν στην προσπάθεια μου κάνω λάθη, πιστεύω πως και αυτά είναι ένας τρόπος για να κατορθώσεις κάτι.

Τι θέλει από μένα ο κόσμος δηλαδή; Να μην ρισκάρω; Να μην πάρω ποτέ το θάρρος να πω ένα τεράστιο ΝΑΙ στη ζωή; Μερικές φορές δεν σου έρχονται δεύτερες ευκαιρίες για να επανορθώσεις, οπόταν δέχεσαι αυτό που σου προσφέρεται. Σίγουρα είναι επικίνδυνο αλλά το αληθινό ρίσκο είναι να μην αρπάξεις αρχικά την ευκαιρία. Αν θα καταφέρω να είμαι πιστή σ'αυτό, πρέπει πρώτα να είμαι πιστή σε μένα την ίδια και πιστή σ'αυτό που θέλω.

REALITY CHECK?

Έχω πλέων καταλάβει πως στη ζωή τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν...ότι όλα είναι απλά μια ψευδαίσθηση. Όποιος έχει χάσει κάτι που κάποτε το είχε σίγουρο, στο τέλος καταλαβαίνει πως τίποτα δεν του ανήκει. Γι'αυτό τον λόγο καλύτερα να ζω την κάθε μέρα σαν να ήταν η πρώτη και η τελευταία. Όλα όμως είναι ζήτημα του πώς θα αντιμετωπίσω τη ζωή μου. Ένα είναι το σίγουρο. Θέλω να παλέψω για τη ζωή πριν έρθει το τέλος μου. Προς το παρών όμως θα αφήσω τη ζωή να αποφασίσει για μένα.

Θέλω να γράψω για τον έρωτα. Πρέπει να σκεφτώ και να γράψω αλλιώς η ψυχή μου δεν θα αντέξει. Κάποτε πίστευα πως ο έρωτας ήταν σκλαβιά. Όμως τελευταία κατάλαβα πως παραλογίζομαι. Η ελευθερία υπάρχει μόνο όταν είναι παρών ο έρωτας. Ο έρωτας είναι η αληθινή εμπειρία της ελευθερίας.

REALITY CHECK?

Να διώξω μακριά τον έρωτα (για το καλό και των δυο μας) ή να του παραδοθώ τυφλά; Ποιο από τα δύο περιέχει το λιγότερο ρίσκο και τον λιγότερο πόνο;

Δεν ξέρω.

Δεν προσδοκώ τίποτα...