Μια ερωτική συνάντηση

Πόσο δύσκολο είναι για δύο ανθρώπους να ερωτευτούνε; Κι'αν τα καταφέρουν τότε πώς μπορούν να κρατήσουν αυτό τον έρωτα αληθινό ακόμα κι'όταν είναι χίλια μίλια μακριά; Πότε ξέρεις αν πρέπει να μιλήσεις γι'αυτόν τον έρωτα; Κι'αν πρέπει τότε πώς ξέρεις τι να πείς και πότε να σταματήσεις;

...Σήμερα κάθισα και έκλαψα. Το είχα ανάγκη. Ένιωθα τη δυνατή φωνή μέσα μου να θέλει να φωνάξει, έτοιμη να κρεπάρει από την αγανάκτηση. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι. Ένιωθα το ένα δάκρυ να συναντάει το άλλο μέχρι που στο τέλος φτάσανε κάπου μακρυά από τα μάτια και την καρδιά μου.

Δεν έκλαιγα για 'κείνον. Δεν έκλαιγα για μιαν αγάπη. Πέρασε ο καιρός που το έκανα αυτό. Έκλαψα για όλα εκείνα που ζήσαμε και για όλα όσα δεν προλάβαμε καλά καλά να γνωρίσουμε.

Ξέρω πως στη ζωή υπάρχουνε στιγμές όπου ένα "ναι" ή ένα "όχι" μπορεί να αλλάξει όλη μας την ύπαρξη. Εγώ όμως δεν τολμάω να κάνω την ερώτηση. Μου φαίνεται πως έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που βρήκα την αγάπη μου και τώρα διαιρωτούμαι αν την έχασα. Φυσικά το ξέρω πως όλα αυτά είναι παραμύθια του μυαλού μου. Έχω την τάση πάντα να βιάζομαι...

Κάποιος, κάπου, κάποτε μου είπε - "Προσπάθησε μόνο να ζήσεις. Το να θυμάσαι είναι η πιο παλιά κληρονομιά." Πώς μπορώ να μην θυμάμαι όλες εκείνες τις στιγμές μας; Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο θέλω να γράψω την ιστορία μας. Είναι ο τρόπος ο δικός μου για να σ'έχω κοντά μου...όσο μακρυά μου κι'αν είσαι. Μόνο έτσι μετατρέπω τη λύπη μου σε νοσταλγία και τη νοσταλγία μου σε αναμνήσεις.

Όλες οι ερωτικές ιστορίες είναι η ίδιες...κι'αυτή που πάω να ζήσω θέλω να διαφέρει...να διαφέρει απ'την αρχή.

Μου λείπεις. Μου λείπεις πολύ και δεν ξέρω αν αυτό θα μου βγεί σε καλό ή σε κακό. Το σίγουρο είναι πως αυτή η νοσταλγία είναι αληθινή.

Φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως δεν με πάρει στα σοβαρά...μήπως και πάλι πληγωθώ. Δεν ξέρω τι σκέφτετε δεν ξέρω πως περνά, δεν ξέρω τι νιώθει...και το ξέρω πως αν μάθω ποτέ...θα αργήσω να μάθω.

"Ο έρωτας είναι όλο πονηριές, όλο παγίδες. Σαν θέλει να εκδηλωθεί, δίχνει ίσα ίσα το φως του και μας επιτρέπει να βλέπουμε μόνο τις σκιές που γεννάει αυτό το φως"

Παλιά είχα πει πως τον έρωτα ποτέ δεν τον πίστεψα ολότελα. Και έιναι η αλήθεια.

"Γιατί υπέφερα και ο Θεός δε με άκουσε. Γιατί πολλές φορές στη ζωή μου προσπάθησα ν'αγαπήσω με όλη μου την καρδιά και τελικά αυτή η αγάπη ποδοπατήθηκε, προδόθηκε. Αν ο Θεος είναι αγάπη, θα έπρεπε να νιάζεται περισσότερο για τα αισθήματά μου."

Αυτό που δέχομαι είναι πως υπάρχουν αποτυχίες. Κανένας δεν ξεφεύγει από αυτές ό,τι και να γίνει ό,τι και να κάνει. Γι'αυτό αξίζει μερικές φορές να χάσεις τεράστειες μάχες για τα όνειρά σου παρά να νικήθείς χωρίς να ξέρεις γιατί αγωνίζεσαι...

Εγώ για σένα θα παλέψω...θα παλέψω για ένα όνειρο μαζί σου.

Τελικά είναι πολύ δύσκολο πράγμα ο έρωτας...